Search This Blog

Tuesday, March 30, 2010

Snow In The Summer ---Introduction: Sayadaw U Jotika (ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိက)

                                
Introduction: Sayadaw U Jotika (Autobiographical)


The need to express is very strong. It is very important for our growth. If you don't have any opportunity to express, you lose creative thinking. Well, that's another attachment. I can't force myself to let go of it. Many times I picked up my pen to write, and many times I put it down. Something hard to put into words is in my mind. Please don't think I'm preaching. I'm just expressing my personal point of view (feeling, observation) which seems true to me.

I know that a lot of things I've said can easily be misconstrued. A person can use them against me. I can't really make my points clear in a letter. Even to talk about them would be a very difficult task for me. Anyway I tried to express my views. The things I've said might not agree with the great books. I don't expect you to agree with me. They are not universal truths. Just my opinions as of October 1986. I'm liable to change, as anything else. Excuse me for my mistakes.

I'm a man who keeps himself upset all the time, believe it or not. One day I'll be happy. Here is something about me. I was born on 5 August 1947. I was educated at a Roman Catholic missionary school. I read about most of the things in this universe. I did not believe in any organised religion. Well, who knows? I thought of becoming a bhikkhu (monk) from the age of nineteen but instead I went to university, and found the education very unsatisfactory. I then educated myself. I found that almost everybody was after position, money, pleasure — very superficial.
I couldn't go on living for the rest of my life like that. I left my family although 1 love my daughters very dearly. I have no place in this competitive society. Being a bhikkhu and living in the forest is the best way of life for me; it suits my temperament.

Yes, my grand mother was Shan. She lived a long, peaceful life and died when she was about eighty. I was fourteen then. We were very close. I think of her quite often.

I like Shan people, too. They are very mellow. There are a lot of Shan people around Maymyo; some living in Ye Chan Oh Village where we are. There is another village called Yengwe where most of the villagers are Shan, and they speak the Shan language. Some old Shan ladies look like my grandmother — quiet, peaceful, loving, simple, patient, content, unimposing and very friendly. How unlikely to find such people in modern cities. People who are rich are very suspicious; they think people are after their money.

You asked me about my relationship with my family. It was never good. The only person I love in my family is my elder sister. She loves me although she could not understand me.

Yes, "I've never felt I belong to that family". I was like a stranger in my family. Maybe some day I'll go and see my sister. My relationship with my parents was a love-hate relationship. (Both of them are dead now.) I was very lonely at home. I know how you feel about your relationship with your family. It's OK. We find love and understanding elsewhere. No matter what you do and no matter what happens I will always be your father, brother, friend, counsellor, etc.

I live on the border of two different cultures — Eastern and Western. Born in Burma (Myanmar) and educated in a Western-style school. Being exposed to all different kinds of religions — Buddhism, Christianity, Judaism, Hinduism, Islam — and also to materialism through philosophy. I ended up not believing in anything seriously. Western psychology — Freud, Jung, Adler, Rogers, Laing, William James, and many others; Western philosophy — Socrates, Plato, Aristotle, Hegel, Kant, Nietzsche, Kierkegaard, Bertrand Russell, Wittgenstein, Bergson, etc. — enough to make a person very confused. I studied electrical engineering; read advanced scientific theories, including black holes.

I know how little people are sure of anything. The most important thing to know is your own mind. Yes, I want freedom. And this should be known from the outset. My freedom is not for sale.

Living too long in one place makes me feel like I'm in prison. I'm a lion, according to the Burmese tradition. I really feel like roaming in the mountains like a mountain lion. Ah, freedom... I can't tolerate any restriction, bond, or tie. Even attachment that restricts my freedom is not to my liking. People get attached to me and I see that as a danger to my freedom. I love freedom and I can't exchange it for anything. I love freedom of mind too. So I am seeing more and more what imprisons the mind. Although I've read a lot of the Pitaka [see glossary for definition], when I find something (see something) it's like I'm making a new discovery. To discover for myself those simple truths — what a great joy! Eureka!

I can't stand those people who talk like they know about something just because they've read about it in books. But sometimes I catch myself doing just that, though I'm doing it less and less.

Mountain lion I am. Alone, but not lonely anymore. I have learnt to live alone. Sometimes I want to express my deepest understanding, but it's hard to find a person who knows how to listen, understand and appreciate. Mostly I'm the one who listens. People like to talk to me.

I think wanting to be independent and free (physically as well as mentally) is my strongest desire. There are different forms and stages of freedom. I must follow my nature, at all costs. I might have to disappoint my friends. So many people expect so much of me. It is very unlikely that I can/will fulfil their expectations of me. I am heading towards my own freedom, not conformity.

I've been reading Memories, Dreams, Reflections by Carl Jung. I am very interested in some of his ideas. Some of the things he said about himself really expresses me also. So I am going to quote some of the passages to you: "As a child I felt myself to be alone, and I am still, because I know things and must hint at things which others apparently know nothing of, and for the most part do not want to know."

Loneliness does not come from having no-one around oneself, but from being unable to communicate the things that seem important to oneself, or from holding certain views that others find inadmissible. If a man knows more than other people, he becomes lonely. But loneliness is not necessarily inimical to companionship, for no-one is more sensitive to companionship than the lonely man, and companionship thrives only when each individual remembers his/her individuality and does not identify him/herself with others.

I have to obey that inner law which is imposed upon me, leaving me no freedom of choice. Of course I did not always obey it. How can anyone live without inconsistency? ("Talking about rebirth — in my case it must have been primarily a passionate urge toward understanding which brought about my birth, for that is the strongest element in my nature.")

"I have also realised that one must accept the thoughts that go on within oneself of their own accord as part of one's reality. The categories of true and false are, of course, always present but because they are not binding they take second place. The presence of thoughts is more important than our subjective judgment of them. But neither must these judgments be suppressed, for they are also existent thoughts which are part of our wholeness." (So, be mindful of everything.)

A person who has not passed through the inferno of their passions has never overcome them. They then dwell in the house next door, and at any moment a flame may dart out and set fire to his own house. Whenever we give up, leave behind, and forget too much, there is always the danger that the things we have neglected will return with added force. (Don't sit on top of your passions; be mindful of them. For me, 'passed through' doesn't mean 'acted out', it means being aware of them, experience them mindfully.)

"Indeed, our 'cult of progress' is in danger of imposing onus even more childish dreams of the future the harder it presses us to escape from the past. Reforms by advances, that is, by new methods or gadgets, are of course impressive at first, but in the long run they are dubious and in any case dearly paid for. By no means do they increase the contentment or happiness of people on the whole. Instead, they are deceptive sweetenings of existence, like speedier communications, which unpleas antly accelerate the tempo of life and leave us with less time than ever before." (So, live as simply as possible.)

I have done without electricity, and tend the fireplace and stove myself. Evenings, I light the old lamps. There is no running water, and I pump the water from the well. I chop the wood and cook the food. These simple acts make man simple; and how difficult it is to be simple. In Bollingen, silence surrounds me almost audibly, and I live in modest harmony with nature. An indescribable stillness prevailed.

In the Tower at Bollingen it is as if one lived in many centuries simultaneously. The place will outlive me, and in its location and style it points backward to things long ago. There is very little about it to suggest the present. If a man of the sixteenth century were to move into the house, only the kerosene lamp and the matches would be new to him; otherwise, he would know his way about without difficulty. There is nothing to disturb the dead, neither electric light nor telephone. (Carl Jung)

There is a lot more left, but I want to stop here. You must be bored to death. I think I am a rebel in some ways. All my life I've been a rebel. My fantasy: living deep in the mountains, away from people and noise with bare necessity; quietly and peacefully. Do I cry? Well, who would believe that an old monk like me still has tears to cry. My nature is like slow burning ember. You don't see the flame but it burns nonetheless. I don't want judgment; I want understanding. I am also not perfect.

I am becoming even more imperfect. So I'm scared of those who are judgmental. I want to be left alone. They say a monk shouldn't be attached to any body or anything but I can't do that. I'm not just a monk; I'm also a human being. I am not trying to be somebody. I just try my best to understand whatever is happening in my life, in my mind, in my heart. No name and no fame; when I die nothing will remain.

Wednesday, March 24, 2010

တိပိဋကဓရ ဓမၼဘ႑ာဂါရိက မင္းကြန္းဆရာေတာ္ႀကီး ေမြးမိခင္အား ေက်းဇူးဆပ္ပံု

တိပိဋကဓရ ဓမၼဘ႑ာဂါရိက မင္းကြန္းဆရာေတာ္ႀကီးသည္ ေမြးမိခင္အား ေက်းဇူးဆပ္ျပဳစုခဲ့ေသာ အရွင္ျမတ္ ျဖစ္သည္။ တခါတရံ ဆရာေတာ္ႀကီးသည္ ရန္ကုန္သို႔ၾကြေရာက္လွ်င္ မိခင္ႀကီးအတြက္ ခါး၀တ္ထမီႏွစ္ထည္၊ အက်ႌ ႏွစ္ထည္၀ယ္ျပီး ေပးလွဴေလ့ရွိသည္။ ထိုအခါ မိခင္ႀကီးက ၀မ္းသာမဆံုး၊ ၾကည္ႏူးမဆံုး ျဖစ္ခဲ့သည္။
တခါတြင္ ဆရာေတာ္ႀကီးသည္ မိခင္ႀကီး မိမိသမီးအိမ္မွာ ကပ္မွီေနရျခင္းမ်ိဳး မျဖစ္ေစလို၍ မိခင္အတြက္ သစ္သားအိမ္တလံုး သီးသန္႔ေဆာက္ေပးေလသည္။ ထိုအခ်ိန္က အိမ္၏ ကုန္က်စရိတ္မွာ ၁၃၂၅-က်ပ္ ျဖစ္၏။ အမႏွင့္ ေယာက္ဖကိုလည္း ကုသိုလ္မပါရ မျဖစ္ရေလေအာင္ ထည့္၀င္ခ်င္လွ်င္ ၂၅-က်ပ္ အမတို႔ကို ထည့္၀င္ဖို႔ ေျပာ၏။

ညီအရင္း ဦးဘသင္ကိုလည္း အိမ္ေဆာက္ျပီးသည့္အခါ တတ္ႏိုင္သေလာက္ ထည့္၀င္ခ်င္လွ်င္ ထည့္ႏိုင္ေၾကာင္း ေျပာျပသည္။ သံုးရက္ၾကာမွ ဦးဘသင္က အေမအလိုရွိတဲ့အခါ သံုးစြဲဖို႔ ေငြတရာ ပို႔လိုက္ရင္ မေကာင္းဘူးလား -ဟု ဆရာေတာ္အား ျပန္ေလွ်ာက္သည္။ ဦဘသင္သည္ ပဲခူးျမိဳ႔ က၀နယ္ သေျပကန္ရြာ၌ လယ္ဧက ၅၀- ပိုင္သည့္ ေျမပိုင္ရွင္ျဖစ္သည္။

ဆရာေတာ္ႀကီး၏ မိခင္သည္ အသက္ ၇၄-ႏွစ္မွာ ကြယ္လြန္အနိစၥေရာက္သည္။ မိခင္၏ စ်ာပနကိစၥ သျဂိဳဟ္ရန္ ညီအကိုေမာင္ႏွမသံုးေယာက္ ေတြ႔ဆံုၾကျပီး အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ခဲ့သည္။ မိခင္စ်ာပနကိစၥအတြင္း ညီျဖစ္သူ ဦးဘသင္မွာ အဆက္မျပတ္ ငိုပါေတာ့သည္။ မနက္ငို၊ ေန႔လယ္ငို၊ ညေနငိုလ်က္ ျဖစ္ေန၏။

ထိုအခါ ဆရာေတာ္ႀကီးက ငိုရမွာေပါ့ကြာ၊ ငါေတာ့ တသက္လံုး မငိုရေအာင္ လုပ္ခဲ့တယ္။ ငါကေတာ့ မငိုပါဘူး။ ငါ့မိခင္အေပၚ လိုသည္ထက္ ပိုျပီး ျပဳစုထားတာျဖစ္လို႔ ငါ ငိုဖို႔ မလိုပါဘူးကြာ။ မင္းေတာ့ ငိုေပေတာ့ ငိုေပေတာ့။ မင္းက န၀ကမၼေငြ ၁၀၀-ဆိုျပီး ေငြတရာသာ ေထာက္ပံ႔သူဆိုေတာ့ ငိုေပါ့ကြာ-ဟု ေျပာခဲ့သည္။ ထိုအေၾကာင္းကို လူအမ်ား သံေ၀ဂရေစရန္ အလို႔ငွါ ျပန္လည္တရားေဟာၾကားခဲ့သည္။

(အရွင္နႏၵာစာရ-ေတာေက်ာင္း)

အကိုး။ ။ ၁၃၅၇-ခုႏွစ္ ဓမၼေဃာသက ဦးေမာင္ေမာင္၏အိမ္၌ ဆရာေတာ္ႀကီး ေဟာသည့္ မာတာပိတုသုတၱန္ တရားမွ။

(ျမတ္မဂၤလာ ၂၀၀၇-ခု ဧျပီလ)

Tuesday, March 23, 2010

ဒုလႅဘရဟန္း၀တ္လွ်င္ သတိထားဆင္ျခင္ႏိုင္ရန္

“နေမာ တႆ ဘဂ၀ေတာ အရဟေတာ သမၼာသမၺဳဒၶႆ”

ဗုဒၶဘာသာသာသနာေတာ္ကို သက္၀င္ယံုၾကည္သူအမ်ိဳးသားတုိ႔သည္ ျမန္မာသၾကၤန္ ႐ံုးပိတ္ ရက္တို႔၌ ဒုလႅဘရဟန္း၀တ္တတ္ၾက၏။ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈတို႔ ျဖည့္ဆည္းၾကေပသည္။ အေပ်ာ္အပါး အေမာ္အႂကြားတို႔ကိုေရွာင္ၾကဥ္ကာ “အလြန္ရခဲလွသည့္ ရဟန္းအျဖစ္ကို ျဖည့္ က်င့္ဦးမွ ေတာ္ေပမည္”ဟူ၍ေတြးကာ ဒုလႅဘရဟန္း၀တ္တတ္ၾကသည္။ ရဟန္းအျဖင့္ႏွင့္ နိဗၺာန္ေရာက္ေၾကာင္း ပါရမီအက်င့္ေကာင္း၊ အက်င့္ျမတ္တို႔ကို ထိုသၾကၤန္႐ံုးပိတ္ရက္၊ ခြင့္ရ သည့္ရက္မ်ား၌ အက်ိဳးရွိေအာင္ အသံုးခ်လိုသည့္ ေစတနာေကာင္းျဖင့္ ရဟန္း၀တ္ၾကျခင္း ျဖစ္၏။

ဒုလႅဘရဟန္း- ရခဲလွသည့္ရဟန္းအျဖစ္သည္ ဒုလႅဘငါးပါးတြင္ တစ္ခုအပါအ၀င္ျဖစ္ပါ၏။ ဒုလႅဘငါးပါးတို႔မွာ- (၁) ဗုဒၶဳပၸါဒ ဒုလႅဘ= ဘုရားပြင့္ေသာကာလႏွင့္ ၾကံဳႀကိဳက္ခဲျခင္း၊ (၂) မႏုႆတဘာ၀ ဒုလႅဘ= လူအျဖစ္ကိုရခဲျခင္း၊ (၃) သဒၶါ သမၸတၱိ ဒုလႅဘ= သဒၶါတရားႏွင့္ ျပည့္စံုႏိုင္ခဲျခင္း၊၊ (၄) ပဗၺဇၨိတဘာ၀ ဒုလႅဘ= ရဟန္းအျဖစ္၊ ရဟန္းဘ၀ကိုရခဲျခင္း၊ (၅) သဒၶမၼသ၀နအတိ ဒုလႅဘ= သူေတာ္ေကာင္းတရား (မွန္ကန္ေသာတရား)တို႔ကို ၾကားနာရျခင္း ကို အလြန္ရခဲျခင္းတို႔ ျဖစ္ၾကေပသည္။ ထိုသို႔ငါးပါးရွိရာတြင္ သာသနာေတာ္၏ အႏွစ္သာရ ဘ၀ျဖစ္ေသာ ရဟန္းအျဖစ္ႏွင့္ အခ်ိန္ကိုကုန္လြန္ေစကာ အသံုးခ်ၾကသည့္အတြက္ လြန္စြာမွ အက်ိဳးရွိလွပါေပသည္။

ဤသို႔ သဒၶါတရားရွိၿပီး ျမင့္ျမတ္ေသာရဟန္းဘ၀အျဖစ္ႏွင့္ အခ်ိန္ကို လြန္စြာအက်ိဳးရွိေစရန္ အသုံးခ်သည္ကမွန္၏။ သို႔ေသာ္လည္း ရဟန္းအျဖစ္ႏွင့္ မည္သို႔မည္ပံု ျဖည့္က်င့္မွ ပို၍အက်ိဳး ရွိလွသည္၊ မွန္ကန္လွသည္ကို ၀ိနည္းေတာ္တို႔အား သင္ၾကားတတ္ေျမာက္ထားေသာ ရဟန္း ေတာ္မ်ားေလာက္ သိမထားေသာ္လည္း သိထားသင့္သည့္၀ိနည္းေတာ္(စည္းကမ္း)မ်ားႏွင့္ လိုက္နာသင့္သည့္အခ်က္တုိ႔ကို ဒုလႅဘရဟန္းမ၀တ္ခင္ ႀကိဳတင္သိထားသင့္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ဤဓမၼေဆာင္းပါးျဖင့္ သံသရာ၌ တင္ခဲ့ဖူးေသာ ေက်းဇူးတရားမ်ားကို ေက်းဇူးဆပ္ေရးသား ေဖာ္ျပလိုက္ရျခင္းျဖစ္ပါသည္။

ရဟန္း၀တ္ရန္ ေက်ာင္းသို႔ ခ်ဥ္းကပ္စဥ္ကပင္ ႏွလံုးသြင္းသင့္သည္မွာ သံသရာဒုကၡေဘးမွ လ်င္ျမန္စြာလြတ္ကင္းရန္အတြက္ လူ၀တ္ကိုစြန္႔၊ ရဟန္းအ၀တ္ သကၤန္းျဖင့္ တရားအားထုတ္ ရန္ လာခဲ့သည္ဟု ဦးစြာႏွလံုးသြင္းသင့္၏။ သံသရာေဘးမွ လ်င္ျမန္စြာလြတ္ကင္းရန္ဟု ဆိုရျခင္းမွာ ရဟန္းေတာ္အျဖစ္သည္ အက်ဥ္းအားျဖင့္ (၂၂၇)ပါး၊ အက်ယ္အားျဖင့္ ကုေဋကိုး ေထာင္ေက်ာ္ေသာ သီလေတာ္ျမတ္တို႔ကို စနစ္က်မွန္ကန္စြာ မေပ်ာက္၊ မက်ား၊ မက်ိဳးရ ေအာင္ အားထုတ္တတ္ပါလွ်င္ သီလသိကၡာ၏အစြမ္းအာနိသင္ေၾကာင့္ တရားအားထုတ္ရာ၌ သမာဓိ၊ ပညာ(မဂ္၊ ဖိုလ္)တရားတို႔ လ်င္ျမန္စြာေရာက္ရွိႏိုင္ေသာေၾကာင့္ျဖစ္၏။

လူစိတ္ကိုေဖ်ာက္၊ ရဟန္းေတာ္စိတ္ျဖင့္ မအပ္စပ္သည့္ လက္စြပ္၊ ဆြဲႀကိဳး၊ လက္ပတ္နာရီ တို႔ကို ခၽြတ္ထားခဲ့ကာ ၀တၳဳေငြတို႔ကိုလည္း ရဟန္းအျဖစ္သို႔ ေရာက္ခါနီးမွအစျပဳ၍ မထိမကိုင္၊ လူ႔အလုပ္ေတြ ႏွလံုးမသြင္း၊ ရဟန္းအလုပ္သာ မွန္စြာဆင္ျခင္ရေတာ့မည္ဟု ဆံုးျဖတ္ထားရ မည္။ လက္ကိုင္ဖံုးမ်ားကိုလည္း ယူေဆာင္မလာသင့္ေပ။ အိမ္အလုပ္မ်ား ေက်ာင္းအထိ ပါမလာေအာင္ ထားႏိုင္ခဲ့ရပါမည္။ လူ၀တ္အျဖစ္၌ သူေဌးသူႂကြယ္၊ ရာထူးဂုဏ္ထည္၊ ေခတ္ပညာေတြ လြန္စြာတင့္တယ္ခဲ့သည့္အျဖစ္တို႔ကို ႏွလံုးမသြင္း ႐ိုးရွင္းရွင္း စိတ္ရင္းျဖင့္သာ မာနကို ခ၀ါခ်၍ “မိမိကို ရဟန္းအျဖစ္တင္ေပးမည့္ ေက်ာင္းရွိ သံဃာေတာ္တို႔၏ ဆံုးမ သြန္သင္မႈေအာက္တြင္သာေနမည္”ဟု ဆံုးျဖတ္ထားသင့္ေပသည္။

စဦးဆံုးၾကံဳေတြ႔ရမည့္ တရားအားထုတ္ရန္ ကမၼ႒ာန္းမွာ ေခါင္းစရိတ္ခ်ိန္၌ (အေရလွ်င္ ငါးခု ေျမာက္ရွိေသာအဖို႔အစု)တို႔ကို ဆင္ျခင္ရမည့္ တစပဥၥကကမၼ႒ာန္းပင္ျဖစ္ပါသည္။ ဆင္ျခင္ပံု မွာ- “အတၳိ ဣသၼႎ ကာေယ ေကသာ၊ ေလာမာ၊ နခါ၊ ဒႏၲာ၊ တေစာ။” (ဣသၼႎ ကာေယ- ဤကိုယ္ကာယ တလံမွ်၌၊ ေကသာ- ဆံပင္၊ ေလာမာ- အေမြး၊ နခါ- ေျခသည္း လက္သည္း၊ ဒႏၲာ- သြား၊ တေစာ- အေရတို႔သာလွ်င္၊ အတၳိ သႏၲိ- ရွိၾကကုန္၏။)

“ငါ၏ခႏၶာကိုယ္၌ ဆံပင္၊ အေမြး၊ ေျခသည္း လက္သည္း၊ သြား၊ အေရတုိ႔သာ ရွိေခ်သည္။” ဟူ၍ ဉာဏ္ျဖင့္ ေသခ်ာဆင္ျခင္႐ႈမွတ္ရေပမည္။ ဆင္ျခင္ပံုကမၼ႒ာန္းတိုေသာေၾကာင့္ ေပါ့ပ်က္ ပ်က္ သေဘာမထားဘဲ အေလးအနက္ထား ဆင္ျခင္ပြါးမ်ားရမည္ျဖစ္သည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ ဆိုရမူ- ဘုရားရွင္လက္ထက္က ပါရမီတရားတို႔ ျဖည့္က်င့္ထားခဲ့ၾကေသာပုဂၢိဳလ္တို႔သည္ ထို ကမၼ႒ာန္းျဖင့္ပင္ ရဟႏၲာအျဖစ္သို႔ ေရာက္ရွိသြားခဲ့ၾကၿပီ။ မိမိလည္း မည္မွ်ပါရမီ ျဖည့္က်င့္ခဲ့ သည္ကို မသိႏိုင္ေသာေၾကာင့္ ေခါင္းရိတ္ေနစဥ္၌ အေလးအနက္ထားဆင္ျခင္သင့္ေပသည္။

ၿပီးေနာက္ သိမ္ထဲ၌ ရဟန္းအျဖစ္သို႔ သိကၡာေတာ္မတင္ခင္ သိမ္၀င္သံဃာေတာ္မ်ား၏ စစ္ေဆးေမးျမန္းမည့္ ေမးခြန္းတို႔ကို မွန္ကန္စြာ ေျဖဆိုရမည္ျဖစ္သည္။ ေမးပံုႏွင့္ ေျဖၾကားပံု တို႔မွာ-

(၁) ကု႒ံ, ဂေ႑ာ, ကိလာေသာ, ေသာေသာ, အပမာေရာ

ေတ- သင္ပဥၥင္းေလာင္းအား၊ ဧ၀႐ူပါ- ဤသို႔သေဘာရွိကုန္ေသာ-

(ကု႒ံ- သဖန္း၊ နီျဖဴ၊ လူခ်င္းမတူေအာင္၊ အႏုအကြက္၊ သမင္ရက္မ်ိဳး၊ အနာဆိုးတို႔သည္ လည္းေကာင္း၊

ဂေ႑ာ- သားေရစိုစို၊ ျပည္ယိုယိုမ်ိဳး၊ အနာဆိုးတို႔သည္လည္းေကာင္း၊

ကိလာေသာ- တင္းတိပ္ ေပြးညွင္း၊ ခ႐ုသင္းႏွင့္၊ ဆင္ညွင္းႀကီးမ်ိဳး၊ အနာဆိုတို႔သည္ လည္းေကာင္း၊

ေသာေသာ- ႐ွဴနာ႐ႈိက္နာ၊ ၾကက္ညွာ ေခ်ာင္းဆိုး၊ အနာမ်ိဳးသည္လည္းေကာင္း၊

အပမာေရာ- ေခြး႐ူး၀က္႐ူး၊ ဘီလူးဖမ္းစား၊ ေျမဘုတ္မ်ားေၾကာင့္၊ စကားသြပ္ေပါ၊ သတိေလ်ာ့ ၍၊ ေမ့ေလ်ာ့တတ္ေသာ အနာမ်ိဳးသည္လည္းေကာင္း)

သႏၲိႏုေခါ- ရွိကုန္သေလာ။

(သင့္၌ ကူးစက္တတ္ေသာေရာဂါ၊ ထိုသို႔ေသာအနာဆိုးမ်ား ရွိပါသလား?)

(နတိၳ ဘေႏၲ- မရွိပါဘုရား)



(၂) မႏုႆာ အတၳ

မႏုေႆာ- လူသားစင္စစ္ ဧကန္ျဖစ္သည္၊ အသိ- ျဖစ္ပါ၏ေလာ။

(သင္သည္ လူသားစင္စစ္ ဧကန္ျဖစ္ပါသလား?)

(အာမဘေႏၲ- လူသားစင္စစ္ ဧကန္ျဖစ္ပါသည္ဘုရား)



(၃) ပုရိသာ အတၳ

ပုရိေႆာ- နပုလ္းပ႑ဳပ္၊ မဟုတ္ဣတၳိ၊ မ်ိဳးဇာတိႏွင့္၊ ပုရိသစစ္၊ ေယာက်္ားျဖစ္သည္၊ အသိ- ျဖစ္ပါ၏ေလာ။

(သင္သည္ ေယာက်္ားစင္စစ္ ဧကန္ျဖစ္ပါသလား?)

(အာမဘေႏၲ- ေယာက်္ားစင္စစ္ ဧကန္ျဖစ္ပါသည္ဘုရား)





(၄) ဘုဇိသာ အတၳ

ဘုဇိေႆာ- သူ႔ကၽြန္သူ႔ေက်း၊ ခင္းမႈေရးေၾကာင့္၊ ထြက္ေျပးၾကဥ္ဖဲ၊ ေခၚငင္ဆဲတြင္၊ ေရွာင္ လႊဲမျဖစ္၊ ေတာ္လွန္စစ္သည္၊ အသိ- ျဖစ္ပါ၏ေလာ။

(သင္သည္ သူ႔ကၽြန္အျဖစ္မွ လြတ္ပါသလား?)

(အာမဘေႏၲ- သူ႔ကၽြန္အျဖစ္မွ လြတ္ပါသည္ဘုရား)



(၅) အဏဏ အတၳ

အဏေဏာ- ယခုအခါ၊ သူ႔ဥစၥာကို၊ မ်ားစြာယူေခ်း၊ ေၾကေအာင္ေပး၍၊ ၿမီေကၽြးမတင္၊ သန္႔ ရွင္းစင္သည္၊ အသိ- ျဖစ္ပါ၏ေလာ။

(သင့္သည္ သူတစ္ပါးတို႔ထံမွ ေငြေၾကးဥစၥာ ေခ်းွငွါးထားၿပီး ေက်ေအာင္ ျပန္ဆပ္ၿပီးၿပီလား?)

(အာမဘေႏၲ- သူ႔ေကၽြးမတင္ ေႂကြးသန္႔ရွင္း ကင္းစင္ပါသည္ဘုရား)



(၆) နတၳ ရာဇာဘဋာ

ရာဇာဘေဋာ- မင္းပါးစိုးခြင္၊ ခ်ဥ္းကပ္၀င္၍၊ အစဥ္လႈပ္ရွား၊ မင္းခစားသည္၊ န အသိ- မျဖစ္ဘဲ ရွိပါ၏ေလာ။

(သင္သည္ မင္းခစားအျဖစ္မွ လြတ္ေျမာက္ပါသလား?)

(အာမဘေႏၲ- မင္းခစားဘ၀မွ လြတ္ေျမာက္ပါသည္ဘုရား။)

မွတ္ခ်က္။ အရပ္သားအစိုးရ၀န္ထမ္း၊ လခစားမ်ားျဖစ္ပါက ခြင့္ယူရပါမည္။ ခြင့္ရက္ရရွိမွ ရဟန္းျပဳသင့္သည္။ စစ္မႈထမ္းမ်ားျဖစ္ပါက ဒုလႅဘရဟန္း၀တ္ရန္ဟူေသာ အေၾကာင္း အရာျဖင့္ ခြင့္တင္ၿပီး ခြင့္ျပဳခ်က္က်ထားၿပီး ျဖစ္ရပါမည္။

(၇) အႏုညာတာ အတၳ မာတာပိတူဟိ

နာဂ- မဂ္ဖိုလ္နီးေၾကာင္း ပဥၥင္းေလာင္း၊ ေတ- သင္ပဥၥင္းေလာင္း၏၊ မာတာပိတူဟိ- သင္၏ ေက်းဇူးဂုဏ္ရွင္၊ မိခင္ဖခင္တို႔က၊ အႏုညာေတာ- ရဟန္းျပဳရန္ အႏူးအညြတ္ ခြင့္ျပဳလႊတ္သည္၊ အသိ- ျဖစ္ပါ၏ေလာ။

(သင့္အား မိဘမ်ားက ရဟန္ျပဳရန္ ခြင့္ျပဳၾကပါသလား?)

(အာမဘေႏၲ- မိဘႏွစ္ပါက ရဟန္းျပဳရန္ ခြင့္ျပဳၾကပါသည္ဘုရား)



(၈) ပရိပုဏၰ၀ီသတိ၀ႆာ အတၳ

ပရိပုဏၰ၀ီသတိ၀ေႆာ- သေႏၶကလလ၊ ေရတည္စက၊ စ၍ခ်င့္တြက္၊ ဤသည့္ရက္တြင္၊ အသက္တိတိ၊ ႏွစ္ဆယ္ျပည့္သည္၊ အသိ- ျဖစ္ပါ၏ေလာ။

(သင့္ကို မိခင္က မေမြးဖြားခင္ ကိုယ္၀န္ေဆာင္ထားခဲ့ေသာကာလႏွင့္ ေမြးဖြားၿပီး လက္ရွိအခ်ိန္ အထိကာလ ႏွစ္ခုေပါင္း သင့္၌ အသက္ႏွစ္ဆယ္ ျပည့္ပါသလား?)

(အာမဘေႏၲ- အသက္ ၂၀ ၊ ျပည့္ပါသည္ဘုရား)



(၉) ပရိပုဏၰံ ေ၀ါ ပတၱစီ၀ရံ

ေတ- သင့္အား၊ ပတၱစီ၀ရံ- သပိတ္သကၤန္းသည္၊ ပုဏၰံ- ျပည့္စံုပါၿပီေလာ။

(အာမဘေႏၲ- ျပည့္စံုပါၿပီဘုရား)



(၁၀) ကႎနာမာ အတၳ

ကိႏၷာေမာသိ- ဟူေသာ ပါဌ္ျဖင့္ မိမိ၏အမည္ကို ေမးလွ်င္-

[အဟံ ဘေႏၲ နာေဂါ နာမ- (ဘေႏၲ- အရွင္ဘုရား၊ အဟံ- တပည့္ေတာ္သည္၊ နာေဂါ နာမ- နာဂအမည္ရွိပါသည္ဘုရား)]

(တပည့္ေတာ္၏အမည္သည္ “နာဂ”အမည္ ရွိပါသည္ဘုရား)

ေကာနာေမာေတ ဥပဇၩာေယာ- ဟူေသာ ပါဌ္ျဖင့္ မိမိ၏ ဥပဇၩာယ္ဆရာေတာ္ကို ေမးလွ်င္-

[ဥပဇၩာေယာ ေမ ဘေႏၲ အာယသၼာ တိႆေတၳေရာနာမ (ဘေႏၲ- အရွင္ဘုရား၊ ေမ- တပည့္ ေတာ္၏၊ ဥပဇၩာေယာ- ဥပဇၩာယ္ဆရာသည္၊ အာယသၼာ တိႆေတၳေရာနာမ- အရွင္တိႆ မေထရ္အမည္ရွိပါသည္ဘုရား)]

(တပည့္ေတာ္၏ဆရာ့အမည္သည္အရွင္တႆမေထရ္အမည္ ရွိပါသည္ဘုရား)

ဤသည္မွာ သိမ္တြင္း၌ ေမးပံုႏွင့္ ေျဖၾကားပံုမ်ားျဖစ္၏။ ထိုသို႔ ေမးေသာအခါမ်ားတြင္ ေျဖ ၾကားရမည္မွာလည္း ေျဖၾကားပံုအတိုင္းသာျဖစ္၏။ မွန္သည္မွားသည္အေရးမႀကီး ဤအတိုင္း ေျဖၾကားရမည္ဆိုေသာေၾကာင့္ မိမိ၌ျပည့္စံုထားရမည့္အခ်က္တို႔ကို မျပည့္စံုပါဘဲ လိမ္ညာေျဖ ၾကားလွ်င္ အစတည္းက မုသာ၀ါဒကံႏွင့္ စမိေနသလိုျဖစ္ေနေပမည္။ “အစေကာင္းမွ အေႏွာင္းေသခ်ာ”ဆိုသလို အစတည္းက သန္႔ရွင္းေကာင္းမြန္ ေနရန္ ျပင္ဆင္ထားရမည္ျဖစ္ပါသည္။

ရဟန္းသိကၡာေတာ္တင္ေပးမည့္ ဆရာေတာ္မ်ားအေနျဖင့္လည္း ရဟန္း၀တ္ရန္လာၾကသူမ်ား ကို သင္ေပးပါလိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္ တခ်ိဳ႕ေက်ာင္းမ်ား၌ ဒုလႅဘရဟန္း၀တ္ရန္လာၾကသူမ်ား အလြန္မ်ားလွေသာေၾကာင့္ ေသခ်ာက် န သင္ခ်ိန္မရ၍ မိမိတို႔အေနျဖင့္ ႀကိဳတင္သိရွိထားလွ်င္ ပို၍ေကာင္းသည္။ သိကၡာေတာ္ တင္ေပးၾကမည့္ ရဟန္းေတာ္မ်ားသည္ အနည္းဆံုး ငါးပါး ရွိ ထားၾကၿပီး မိမိတို႔ကို ရဟန္းခံ အစီအစဥ္အတိုင္း လုပ္ေဆာင္သြားၾကပါလိမ့္မည္။ ထိုသို႔ စီစဥ္တက် လုပ္ေဆာင္တိုင္း၌ ေလးနက္စြာ ဆင္ျခင္ေနသင့္သည္မွာ ရဟန္းမျဖစ္ေသးခင္၌ “ငါသည္ ျမင့္ျမတ္ေသာရဟန္းေဘာင္သု႔ိ မၾကာခင္ေရာက္ရေတာ့မည္၊ လူေဘာင္ လူ႔အလုပ္ စြန္႔ရေတာ့မည္။”၊ ရဟန္းအျဖစ္ေရာက္သြားေသာအခါ၌လည္း “ငါသည္ ျမင့္ျမတ္ေသာ ရဟန္းေဘာင္သို႔ ေရာက္ခဲ့ေခ်ၿပီ။ လူေတြကဲ့သို႔ မေနအပ္ေတာ့။”ဟူ၍ ၀မ္းေျမာက္ပီတိ ျဖစ္ေန ရပါမည္။

ရဟန္းအျဖစ္သို႔တင္ရန္ ပထမ ကိုရင္အျဖစ္တင္၊ ၿပီးေနာက္ ရဟန္းအျဖစ္ သိကၡာေတာ္မ်ား တင္ျခင္း အစဥ္တက်လုပ္ေဆာင္ရာတြင္ သရဏဂံုရြတ္ဆိုရာ၌ ဌာန္က႐ိုဏ္းက်က် ရြတ္ဆိုရ မည္ျဖစ္၏။ အာဖ်ားလွ်ာဖ်ားေလးျဖင့္ ရြတ္ဆို၍မသင့္ေပ။ ဆရာေတာ္မ်ား၏ ကမၼ၀ါစာ ရြတ္ဆို ေတာ္မူျခင္းကိုလည္း ေလးနက္စြာနာၾကားရပါမည္။ ရြတ္ဆိုေသာပါဠိအဓိပၸါယ္တို႔ကို နား မလည္ေသာ္လည္း ဘုရားရွင္ဆံုးမထားခဲ့ေသာ ၀ိနည္း(စည္းကမ္း)မ်ားအတိုင္း မိမိကို ရဟန္း အျဖစ္ သိကၡာေတာ္မ်ား တင္ေပးေနၾကသည္ဟူ၍ ႏွလံုးသြင့္ဆင္ျခင္သင့္၏။ အဓိပၸါယ္တို႔ကို သိရွိက ပိုေကာင္း၏။ ကမၼ၀ါစာရြတ္ဆိုၾကေသာ ရဟန္းေတာ္မ်ား၏ ဌာန္က႐ိုဏ္းက်နစြာ ရြတ္ဆိုသံမ်ားကို ၾကားရပါမည္။ ပထမတစ္ေခါက္ျဖင့္ ဌာန္းက႐ုိဏ္မက်ေသာ စာလံုးမ်ား ပါခဲ့ျခင္းမျဖစ္ရေအာင္ ကမၼ၀ါစာကို ႏွစ္ေခါက္ ရြတ္ဆိုၾကသည္။ အျမဲတမ္း၀တ္မည့္ ရဟန္း ေလာင္းျဖစ္လွ်င္ သံုးေခါက္ရြတ္ဆိုၾက၏။



သိမ္မွအထြက္ သိမ္ဆြမ္းေလာင္းလွဴၾကေသာ ဒကာဒကာမမ်ားလည္း ေတြ႔ၾကံဳရတတ္ေပ သည္။ ထုိအခါတြင္လည္း သာယာတပ္မက္ျခင္းမျဖစ္ေစရန္ ႏွလံုးသြင္းသင့္၏။ သိမ္ဆင္း ဆြမ္းေလာင္းေနၾကေသာ ဒကာဒကာမတို႔ကို ေမတၱာပို႔ေပးေနရမည္။ “မိမိကိုခင္လို႔ ေကၽြးသည္”ဟူ၍ ႏွလံုးမသြင္းသင့္။ ဒကာဒကာမတို႔သည္ သံဃာေတာ္အရွင္သူျမတ္တို႔ကို ၾကည္ညိဳၾကေသာေၾကာင့္ သာသနာေတာ္စည္ပင္ေၾကာင္း “ဆြမ္း၊ သကၤန္း၊ ေက်ာင္း၊ ေဆး” စသည့္ ရွင္ေလးပါးမွ ဆြမ္းအလွဴဒါနျဖင့္ ကုသုိလ္ယူလိုေသာေၾကာင့္၊ လယ္ယာေျမေကာင္း ျဖစ္ေသာ သံဃာေတာ္အရွင္သူျမတ္တို႔ထံ၌ ကုုသုိလ္မ်ိဳးေစ့မ်ား လာေရာက္စုိက္ပ်ိဳးေနၾက သည္ဟုဆင္ျခင္ၿပီး ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္အက်ိဳးျဖစ္ထြန္းေစရန္ ရဟန္းက်င့္၀တ္ျဖင့္ ျပည့္စံုစြာရွိေနရ ေပမည္။

“ေက်ာင္း၊ သကၤန္း၊ ဆြမ္း၊ ေဆး”စသည့္ ပစၥည္းေလးပါး မသံုးေဆာင္ခင္တို႔၌လည္း ႏွလံုးသြင္း ဆင္ျခင္ရန္ ကမၼ႒ာန္းမ်ားရွိပါသည္။ ၎ကမၼ႒ာန္းတို႔ကိုလည္း အေလးအနက္ထား ဆင္ျခင္ ပြါးမ်ားရပါမည္။ သီရိလကၤာ၌ သံဃရကၡိတမေထရ္ႀကီး၏ ေက်ာင္းတြင္ ခုနစ္ႏွစ္သား ကိုရင္ေလး ဆြမ္းစားရန္ျပင္ေနခ်ိန္တြင္ ပန္းကန္သံမ်ားကို ၾကားေနရေသာ သံဃရကၡိတ မေထရ္ႀကီးက ကိုရင္ေလးကို သတိေပးစကား ေျပာၾကားလိုက္သည္မွာ “လွ်ာအပူေလာင္မယ္၊ သတိထားစား”ဟူ၍ျဖစ္၏။ ကိုရင္ေလးလည္း သတိ၀င္ၿပီး ဆြမ္း၌ဆင္ျခင္ရမည့္ ကမၼ႒ာန္းကို ဆြမ္းမစားခင္ ဆင္ျခင္ရာတြင္ ခႏၶာဉာဏ္ေရာက္ တရားေပါက္၍ ကိေလသာကုန္ခန္းကာ ရဟႏၲာျဖစ္ခဲ့သည္မွာ ဆြမ္းမစားခင္ ဆြမ္း၌ဆင္ျခင္ရမည့္ကမၼ႒ာန္းကို ေလးနက္စြာဆင္ျခင္ခဲ့ ေသာေၾကာင့္ျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ “ဆြမ္း၊ သကၤန္း၊ ေက်ာင္း၊ ေဆး” ပစၥည္းေလးပါး မသံုးေဆာင္ ခင္တိုင္း၌ ရဟန္းေတာ္မ်ားအေနျဖင့္ အလွဴရွင္မ်ားကို ေမတၱာပို႔ျခင္း၊ မသံုးေဆာင္ခင္ ဆင္ျခင္ ပြါးမ်ားရသည့္ကမၼ႒ာန္းတို႔ကို မပ်က္မကြက္ ဆင္ျခင္ႏွလံုးသြင္းၾကရေပသည္။



ပစၥည္းေလးပါးဆင္ျခင္ပံုတို႔ကို ပါဠိေတာ္ျဖင့္ ဆင္ျခင္ရန္ အခက္အခဲရွိကလည္း ျမန္မာလို ဆင္ျခင္ႏိုင္ေပသည္။ ဆင္ျခင္ပြါးမ်ားရာ၌ အနက္အဓိပၸါယ္ကို သိရွိနားလည္ထားရန္သာ လိုရင္းျဖစ္ပါသည္။ ထုိဆင္ျခင္ပံုမ်ားကို ေသခ်ာက်က္မွတ္ထားသင့္၏။

သကၤန္း၌ဆင္ျခင္ပံု

ပါဠိ။ “ပဋိသခၤါ ေယာနိေသာ စီ၀ရံ ပဋိေသ၀ါမိ၊ ယာ၀ေဒ၀ သီတႆ ပဋိဃာတာယ၊ ဥဏွႆ ပဋိဃာတာယ၊ ဍံသ မကသ ၀ါတာတပ သရီသပၸ သမၹႆာနံ ပဋိဃာတာယ၊ ယာ၀ေဒ၀ ဟိရိေကာပိနပၸဋိစၧာဒနတၳံ။”

(ျမန္မာ။ “ကင္းေျမြလႊဲသုန္၊ ဟိရီဂုဏ္ကို၊ ကုန္ေစတတ္စြာ၊ ကိုယ္အဂၤါကို၊ လံုပါေစလို၊ ကိုယ္ကိုစံပယ္၊ ဆင္ျပင္မယ္ဟု၊ စိတ္၀ယ္မသန္း၊ ဤသကၤန္းကို၊ ဖံုးလႊမ္း သံုးေဆာင္ပါ သတည္း။”)

ေက်ာင္း၌ဆင္ျခင္ပံု

ပါဠိ။ “ပဋိသခၤါ ေယာနိေသာ ေသနာသနံ ပဋိေသ၀ါမိ၊ ယာ၀ေဒ၀ သီတႆ ပဋိဃာတာယ၊ ဥဏွႆ ပဋိဃာတာယ၊ ဍံသ မကသ ၀ါတာတပ သရီသပၸ သမၹႆာနံ ပဋိဃာတာယ၊ ယာ၀ေဒ၀ ဥတုပရိႆယ ပိေနာဒနပၸဋိသလႅာနာရာမတၳံ။”

(ျမန္မာ။ “ခ်မ္းပူ ကိုဖ်က္၊ ျခင္မွက္ေလေန၊ ကင္းေျမြေ၀းမႈ၊ ဥတုေဘးၾကမ္း၊ မသန္႔ကင္းစင္၊ စိတ္ၾကည္လင္ ေၾကာင္း၊ ေနရာေက်ာင္းကို၊ ကိန္းေအာင္းမွီခိုပါသတည္း။”

ဆြမ္း၌ဆင္ျခင္ပံု

ပါဠိ။ “ပဋိသခၤါ ေယာနိေသာ ပိ႑ပါတံ ပဋိေသ၀ါမိ၊ ေန၀ ဒ၀ါယ၊ န မဒါယ၊ န မ႑နာယ၊ န ၀ိဘူသနာယ၊ ယာ၀ေဒ၀ ဣမႆ ကာယႆ ဌိတိယာ ယာပနာယ၊ ၀ိဟႎသူပရတိယာ ျဗမစရိယာ ႏုဂၢဟာယ၊ ဣတိ ပုရာနဥၥေ၀ဒနံ ပဋိဟခၤါမိ၊ န၀ဥၥ ေ၀ဒနံ န ဥပါေဒႆာမိ၊ ယၾတာ စ ေမ ဘ၀ိႆတိ၊ အန၀ဇၨာတာ စ ဖာသု၀ိဟာေရာ စ။”

(ျမန္မာ။ “ဤသည့္စားဖြယ္၊ အမယ္မယ္ကို၊ ျမဴးရယ္မာန္ႂကြ၊ လွပေရဆင္း၊ ျပည့္ၿဖိဳးျခင္းငွါ၊ မသံုးပါဘူး၊ ေလးျဖာဓာတ္ေဆာင္၊ ဤကိုယ္ေကာင္သည္၊ ရွည္ေအာင္တည္လ်က္၊ အသက္မွ်တန္း၊ မေမာပန္းျငား၊ ဘုရားသာသနာ၊ က်င့္ႏွစ္ျဖာကို၊ က်င့္ပါႏိုင္ေစ၊ ေ၀ဒနာ ေဟာင္းသစ္၊ မျဖစ္ေစရ၊ ယာပိုက္မွ်လစ္၊ ခပ္သိမ္းျပစ္ကို၊ မျဖစ္ေလေအာင္၊ ခ်မ္းေျမ႕ေအာင္ ဟု၊ သံုးေဆာင္မွီ၀ဲပါသတည္း။”

ေဆးပစၥည္း၌ဆင္ျခင္ပံု

ပါဠိ။ “ပဋိသခၤါ ေယာနိေသာ ဂိလာနပစၥယေဘသဇၨပရိကၡာရံ ပဋိေသ၀ါမိ၊ ယာ၀ေဒ၀ ဥပၸာႏၷာနံ ေ၀ယ်ာဗ်ာဓိကာနံ၊ ေ၀ဒနာနံ ပဋိဃာတာယ၊ အဗ်ာပဇၨာ ပရမတၱာယ။”

(ျမန္မာ။ “က်င္နာခံခက္၊ ႏွိပ္စက္ဖိစီး၊ ျဖစ္ၿပီးျဖစ္လာ၊ ေ၀ဒနာကို၊ စြန္႔ခြါပယ္ရွင္း၊ ဆင္းရဲကင္း၍၊ လူမင္းျမတ္စြာ၊ သာသနာကို၊ ၾကည္သာရႊင္လန္း၊ က်င့္ျဖည့္စြမ္းႏိုင္ဖို႔ ရည္မွန္း သံုးေဆာင္ပါသ တည္း။”

အျခားအသံုးအေဆာင္တို႔၌ဆင္ျခင္ပံု

“ဖိနပ္ဆီမီး၊ ထီးေတာင္ေ၀ွးစ၊ ဟူသမွ်ကို၊ ေအးျမခ်မ္းပူ၊ ေျမငူသစ္ငုတ္၊ ခလုတ္ဆူးေျငာင့္၊ မေႏွာင့္ေဘးက်မ္း၊ မသန္းကင္းစင္၊ စိတ္ၾကည္လင္၍၊ အားအင္ျပည့္မာ၊ သာသနာကို၊ ေကာင္းစြာက်င့္ေဆာင္၊ ျဖည့္ႏိုင္ေအာင္ဟု၊ သံုးေဆာင္မွီ၀ဲပါသတည္း။”

ထိုပစၥည္းေလးပါးတို႔မွာ ရဟန္းေတာ္မ်ားအတြက္ “ရွင္ေလးပါး”တို႔ျဖစ္ၾကၿပီး “ေသေလးပါး”မွာ ပါရာဇိကေလးပါးတို႔ျဖစ္ၾက၏။ ပါရာဇိကအာပတ္သင့္မိသြားလွ်င္ အာပတ္ေျဖလို႔မရေသာ ေၾကာင့္ ရဟန္းမဟုတ္ေတာ့ေပ။ ထို႔ေၾကာင့္ “ေသေလးပါး” ဟုေခၚျခင္းျဖစ္၏။ ပါရာဇိက အာပတ္မ်ား က်ဴးလြန္မိသြားလွ်င္ သကၤန္းဆင္ျမန္းထားေသာ္လည္း ရဟန္းအျဖစ္၊ ရဟန္းဘ၀ မဟုတ္ေတာ့ေပ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ရဟန္းေတာ္မ်ားအတြက္ လံုး၀ သိရွိနားလည္းထားရမည့္ အာပတ္မ်ား ျဖစ္ၾကေပသည္။ ပါရာဇိကေလးပါးတို႔မွာ-

(၁) ေမထုန ပါရာဇိက- ေမထုန္ဟူေသာ မျမတ္ေသာအက်င့္ကိုက်င့္ျခင္း။ (တစ္နည္းနည္းျဖင့္ ေမထုန္မွီ၀ဲလွ်င္ ပါရာဇိကက်၏။)

(၂) အဒိႏၷဒါန ပါရာဇိက- သူတစ္ပါးဥစၥာကို ခိုးယူျခင္း။ (တစ္မတ္တန္၊ တစ္မတ္အထက္ ထုိက္တန္ေသာပစၥည္းကိုယူလွ်င္ ပါရာဇိကက်၏။)

(၃) မႏုႆ၀ိဂၢဟ ပါရာဇိက- လူစင္စစ္ အသက္ကိုေသေစလိုေသာစိတ္ျဖင့္သတ္ျခင္း။ ကိုယ္၀န္က်ေဆးေပးလွ်င္ပင္ ပါရာဇိကက်၏။)

(၄) ဥတၱရိမႏုႆဓမၼ ပါရာဇိက- မရေသးေသာစ်ာန္မဂ္ဖိုလ္တရားတို႔ကို ရ၏ဟု ေဟာေျပာ ျခင္းတို႔ျဖစ္ၾက၏။

Thursday, March 18, 2010

သတိပ႒ာန္တရား ၄-ပါးျဖင့္ ၀ိပႆနာရႈမွတ္ပြားမ်ားပံု

သတိပ႒ာန္တရား ၄-ပါးျဖင့္ ၀ိပႆနာရႈမွတ္ပြားမ်ားပံု

( ၁ ) သြား၊ ရပ္၊ ထိုင္၊ ေလ်ာင္း၊ ေကြး၊ ဆန္႔၊ စေသာ မိမိ၏ကိုယ္အမူအရာမ်ား ျဖစ္တိုင္း ျဖစ္တိုင္းကို သိေအာင္ သတိကပ္၍ ရႈမွတ္ေနျခင္းသည္ ကာယာႏုပႆနာ သတိပ႒ာန္ ျဖင့္ ၀ိပႆနာတရား ရႈမွတ္ပြားမ်ားေနျခင္း ျဖစ္ေပသည္။

( ေဆာင္ပုဒ္ ) ကိုယ္အမူရာ၊ ျဖစ္တိုင္းမွာ၊ မွန္စြာ သိရမည္။


( ၂ ) နာ၊ က်င္၊ ကို္က္ခဲျခင္း စေသာ ဆိုးသည့္ဒုကၡေ၀ဒနာ။

စိတ္ခ်မ္းသာ၊ ကိုယ္ခ်မ္းသာ ျဖစ္ျခင္းဟူေသာ သုခေ၀ဒနာ။

ဆင္းရဲလည္း မဟုတ္၊ ခ်မ္းသာလည္း မဟုတ္၊ အလယ္အလတ္ျဖစ္သည့္ ဥေပကၡာေ၀ဒနာမ်ား

မိမိခႏၶာကိုယ္မွာ ျဖစ္ေပၚလာေသာအခါ ဒုကၡေ၀ဒနာကို နာတယ္၊ က်င္တယ္၊ ဆင္းရဲတယ္၊

သုခေ၀ဒနာကို ခ်မ္းသာတယ္-စသည္ျဖင့္ ေ၀ဒနာမ်ားကိုသိေအာင္ သတိကပ္၍ ရႈမွတ္ေပးေနျခင္းသည္ ေ၀ဒနာႏုပႆနာ သတိပ႒ာန္ျဖင့္ ၀ိပႆနာတရား ရႈမွတ္ပြားမ်ားေနျခင္း ျဖစ္ေပသည္။

( ေဆာင္ပုဒ္ ) ေကာင္း-ဆိုး-လတ္ပါ၊ ေ၀ဒနာ၊ ေပၚတာ သိရမည္။


( ၃ ) လိုခ်င္တပ္မက္ျခင္း ေလာဘႏွင့္တကြျဖစ္ေသာ စိတ္။

စိတ္ဆိုး အမ်က္ထြက္ျခင္း ေဒါသႏွင့္တကြျဖစ္ေသာ စိတ္-စသည္ျဖင့္

မိမိ၏ စိတ္အမူအရာမ်ားကို သ္ိေအာင္ သတိကပ္၍ ရႈမွတ္ေနျခင္းသည္ စိတၱာႏုပႆနာ သတိပ႒ာန္ျဖင့္ ၀ိပႆနာတရား ရႈမွတ္ပြားမ်ားေနျခင္း ျဖစ္ေပသည္။

( ေဆာင္ပုဒ္ ) စိတ္အမူရာ၊ ျဖစ္တိုင္းမွာ၊ မွန္စြာ သိရမည္။


( ၄ ) ျမင္ရသည့္သေဘာ၊ ၾကားရသည့္သေဘာ၊ နံရသည့္သေဘာ စသည္မ်ားကို

ျမင္ကာမွ်မတၱမွာတည္ေအာင္၊ ၾကားကာမွ်မတၱမွာတည္ေအာင္၊ နံကာမွ်မတၱမွာတည္ေအာင္ သတိကပ္၍ ရႈမွတ္ေနျခင္းသည္ ဓမၼာႏုပႆနာ သတိပ႒ာန္ျဖင့္ ၀ိပႆနာတရား ရႈမွတ္ပြားမ်ားေနျခင္း ျဖစ္ေပသည္။

( ေဆာင္ပုဒ္ ) သေဘာတရား၊ ထင္ေပၚျငား၊ ပိုင္းျခား သိရမည္။

ဤကဲ့သို႔ သတိပ႒ာန္တရား ၄-ပါးျဖင့္ ၀ိပႆနာတရား ရႈမွတ္ပြားမ်ား အားထုတ္ေနေသာပုဂၢိဳလ္တို႔သည္  ၀ိပႆနာသမာဓိဉာဏ္မ်ား ရင့္က်က္ျပည့္စံုလာေသာအခါ ကိုယ္ဆင္းရဲျခင္း ဘ၀ဒုကၡ၊ စိတ္ဆင္းရဲျခင္း ဘ၀ဒုကၡတို႔မွ အျပီးတိုင္ လြတ္ေျမာက္သြားၾကမည္ ျဖစ္ေပသည္။ ယင္းဘ၀ဒုကၡတို႔မွ အျပီးတိုင္လြတ္ေျမာက္ရာ နိဗၺာန္ခ်မ္းသာသို႔ ေရာက္သြားၾကမည္ ျဖစ္ေပသည္။

ပိဋကတ္က်မ္း

ပိဋကတ္က်မ္း

ပိဋကတ္က်မ္းစာမ်ား၏ မူရင္းဘာသာသည္ ပါဠိဘာသာ ျဖစ္သည္။ ဗုဒၶ၏စကားေတာ္မ်ားကို ဗုဒၶ၀စန၊ ပါဠိ၊ ပါဠိေတာ္၊ ပါ၀စန၊ ပရိယတၱိ၊ အာဂမ၊ သုတၱ-စေသာ အမည္အမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ ေခၚေ၀ၚၾကေပသည္။ ဗုဒၶစကားေတာ္မ်ား၏ ပရိယာယ္ျဖစ္ေသာ ယင္းေ၀ါဟာရမ်ားတြင္ မည္သည့္ေ၀ါဟာရကို သံုးသည္ျဖစ္ေစ ၾကားရေသာ စာေပတတ္ျမန္မာတို႔က ဗုဒၶ၏စကားေတာ္မ်ားကို ဆိုလိုေၾကာင္း ရုတ္ျခည္းသိၾကသည္သာ ျဖစ္သည္။ ဤသို႔လွ်င္ ဗုဒၶဘာသာ ျမန္မာလူမ်ိဳးတို႔၏ ႏႈတ္ဖ်ား၌ အမည္အမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ ထင္ရွားခဲ့ေသာ ဗုဒၶ၏စကားေတာ္မ်ားကို ပထမသံဂါယနာတင္စဥ္ အခါက ရွင္မဟာကႆပ အမွဴးရွိေသာ ရဟႏၲာအရွင္ျမတ္တို႔သည္ သေဘာနီးစပ္ရာတရားတို႔ကို စုစည္း၍နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ အမ်ိဳးအစား ခြဲျခားခဲ့ၾကေပသည္။

သံဂါယနာတင္ အရွင္ျမတ္တို႔သည္ ဗုဒၶ၏စကားေတာ္မ်ားကို ၀ိမုတၱိဟူေသာ ရသအားျဖင့္ တပါး။

ဓမၼႏွင့္၀ိနယ အားျဖင့္ ႏွစ္ပါး။

ပထမ, မဇၩိမ, ပစၧိမ ဟူေသာ ဗုဒၶ၀စနအားျဖင့္ သံုးပါး။

သုတၱန္, ၀ိနည္း, အဘိဓမၼာ ဟူေသာ ပိဋကတ္အားျဖင့္ သံုးပါး။

ဒီဃ, မဇၩိမ, သံယုတၱ, အဂၤုတၱရ, ခုဒၵက ဟူေသာ နိကာယ္အားျဖင့္ ငါးပါး။

သုတၱ, ေဂယ်, ေ၀ယ်ာကရဏ, ဂါထာ, ဥဒါန, ဣတိ၀ုတၱက, ဇာတက, အဗၻဳတဓမၼ, ေ၀ဒလႅ ဟူေသာ အဂၤါအားျဖင့္ ကိုးပါး။

ဓမၼကၡႏၶာအားျဖင့္ ( ၈၄,၀၀၀ ) ဟူ၍ အမ်ိဳးအစား ခြဲျခားထားခဲ့ၾကကုန္၏။

ဤသို႔လွ်င္ သံဂါယနာတင္ အရွင္ျမတ္တို႔က ဗုဒၶ၏စကားေတာ္မ်ားကို အမ်ိဳးအစား ခြဲျခားခဲ့ၾကေသာ္လည္း ယခုအခါ အေရွ႔တိုင္း အေနာက္တိုင္းႏွင့္ ဗုဒၶစာေပကို အေလ့အလာျပဳၾကေသာ ကမၻာေဒသအားလံုးမွာပင္ နိကာယ္ငါးရပ္၊ ပိဋကတ္သံုးသြယ္ျဖင့္သာလွ်င္ ဗုဒၶစာေပကို အမ်ိဳးအစားခြဲျခား စုစည္းခဲ့ၾကေပသည္။ ဗုဒၶစာေပႏွင့္ မကင္းသူ ဗုဒၶစာေပႏွင့္ ရင္းႏွီးဆက္ဆံေနၾကရသူမ်ားသည္ ယင္းသို႔တြင္က်ယ္ေနေသာ နိကာယ္ငါးရပ္ ပိဋကတ္သံုးသြယ္ က်မ္းဖြဲ႔စည္းပံုကို သိရွိထားသင့္လွေပသည္။

ေရွးဦးစြာ နိကာယ္ငါးရပ္ျဖင့္ က်မ္းခြဲျခားဖြဲ႔စည္းပံုကို ရွင္းလင္းစြာ သိရွိႏိုင္ရန္ ေအာက္ပါဇယားျဖင့္ ေဖာ္ျပလိုက္ပါသည္။

( နိကာယ္ငါးရပ္ ပိဋကတ္သံုးပံုက်မ္း စီစဥ္ပံုဇယား )

ဒီဃနိကာယ္ ၃-က်မ္း

၁။ သီလကၡႏၶ၀ဂၢ

၂။ မဟာ၀ဂၢ ( သုတၱႏၲ )

၃။ ပါထိက၀ဂၢ

မဇၩိမနိကာယ္ ၃-က်မ္း

၄-၁။ မူလပဏၰာသ

၅-၂။ မဇၩိမပဏၰာသ

၆-၃။ ဥပရိပဏၰာသ

သံယုတၱနိကာယ္ ၅-က်မ္း

၇-၁။ သဂါထာ၀ဂၢသံယတ္

၈-၂။ နိဒါန၀ဂၢသံယုတ္

၉-၃။ ခႏၶ၀ဂၢသံယုတ္

၁၀-၄။ သဠာယတန၀ဂၢသံယုတ္

၁၁-၅။ မဟာ၀ဂၢသံယုတ္

အဂၤုတၱရနိကာယ္ ၁၁-က်မ္း

၁၂-၁။ ဧကဂၤုတၱရ

၁၃-၂။ ဒုကဂၤုတၱရ

၁၄-၃။ တိကဂၤုတၱရ

၁၅-၄။ စတုကဂၤုတၱရ

၁၆-၅။ ပဥၥဂၤုတၱရ

၁၇-၆။ ဆဠဂၤုတၱရ

၁၈-၇။ သတၱဂၤုတၱရ

၁၉-၈။ အ႒ဂုၤတၱရ

၂၀-၉။ န၀ဂၤုတၱရ

၂၁-၁၀။ ဒသဂၤုတၱရ

၂၂-၁၁။ ဧကာဒသဂၤုတၱရ

ခုဒၵကနိကာယ္ တစိတ္ ၁၅-က်မ္း

၂၃-၁။ ခုဒၵကပါဌ

၂၄-၂။ ဓမၼပဒ

၂၅-၃။ ဥဒါန

၂၆-၄။ ဣတိ၀ုတၱက

၂၇-၅။ သုတၱနိပါတ

၂၈-၆။ ၀ိမာန၀တၳဳ

၂၉-၇။ ေပတ၀တၳဳ

၃၀-၈။ ေထရဂါထာ

၃၁-၉။ ေထရီဂါထာ

၃၂-၁၀။ ဇာတက

၃၃-၁၁။ နိေဒၵသ

၃၄-၁၂။ ပဋိသမၻိဒါမဂၢ

၃၅-၁၃။ အပဒါန

၃၆-၁၄။ ဗုဒၶ၀ံသ

၃၇-၁၅။ စရိယာပိဋက

ခုဒၵကနိကာယ္အ၀င္ ၀ိနည္း ၅-က်မ္း

၃၈-၁။ ပါရာဇိက

၃၉-၂။ ပါစိတၱိယ

၄၀-၃။ မဟာ၀ဂၢ ( ၀ိနယ )

၄၁-၄။ စူဠ၀ဂၢ

၄၂-၅။ ပရိ၀ါရ

ခုဒၵကနိကာယ္အ၀င္ အဘိဓမၼာ ၇-က်မ္း

၄၃-၁။ ဓမၼသဂၤဏီ

၄၄-၂။ ၀ိဘဂၤ

၄၅-၃။ ဓာတုကထာ

၄၆-၄။ ပုဂၢပညတၱိ

၄၇-၅။ ကထာ၀တၳဳ

၄၈-၆။ ယမက

၄၉-၇။ ပ႒ာန

ဤသို႔လွ်င္ နိကာယ္ငါးရပ္၌ က်မ္းေပါင္း ( ၄၉ )က်မ္းရွိသည္။ အထက္ပါ ( ၄၉ )က်မ္းမွာ စတုတၳသံဂါယနာ တင္သည္အထိ အတည္ျပဳထားေသာ ပိဋကတ္သံုးပံု က်မ္းစာရင္းျဖစ္သည္။ ေအာက္ပါ ေလးက်မ္းမွာ ပဥၥမသံဂါယနာ ေက်ာက္ထက္အကၡရာ တင္ေသာအခါက်မွ ပါဠိေတာ္စာရင္း၀င္ ျဖစ္လာေသာက်မ္းမ်ားျဖစ္သည္။

၅၀။ သုတၱသဂၤဟ

၅၁။ ေနတၱိ

၅၂။ ေပဋေကာပေဒသ

၅၃။ မိလိႏၵပဥႇာ

ထို႔ေၾကာင့္ ယခုအခါ ပိဋကတ္သံုးပံု ပါဠိေတာ္ ( ၅၃ ) က်မ္းဟု သတ္မွတ္ၾကပါသည္။

ဤနိကာယ္အားျဖင့္ က်မ္းေရတြက္နည္းတြင္ ပိဋကတ္အားျဖင့္ ခြဲျခားလိုလွ်င္

ဒီဃနိကာယ္ ၃-က်မ္း

မဇၩိမနိကာယ္ ၃-က်မ္း

သံယုတၱနိကာယ္ ၃-က်မ္း

အဂၤုတၱရနိကာယ္ ၁၁-က်မ္း

ဟူေသာ ေရွးနိကာယ္ေလးရပ္ႏွင့္ ခုဒၵကနိကာယ္ တစိတ္ ( ၁၅ ) က်မ္းသည္ သုတၱန္ ပိဋကတ္မည္၏။

ခုဒၵကနိကာယ္အ၀င္ ၀ိနည္း ၅-က်မ္းသည္ ၀ိနည္းပိဋကတ္မည္၏။

ခုဒၵကနိကာယ္အ၀င္ အဘိဓမၼာ ၇-က်မ္းသည္ အဘိဓမၼာပိဋကတ္မည္၏။ ဤသို႔ခြဲျခားႏိုင္သည္။

ဤသို႔လွ်င္ နိကာယ္ငါးရပ္ႏွင့္ ပိဋကတ္သံုးသြယ္တို႔သည္ အားလံုးစုေပါင္းလိုက္ေသာ္ တရားကိုယ္အားျဖင့္ အထူးမရွိ။ ( ၄၉ ) က်မ္း သို႔မဟုတ္-( ၅၃ ) က်မ္း အတူတူပင္ ျဖစ္ေၾကာင္း အလြယ္ျဖင့္ သိရွိႏိုင္ေပသည္။

ဤ ( ၄၉ )က်မ္း တရားစုကိုပင္ ပိဋကတ္တည္းဟူေသာ ျခင္းေတာင္းထဲထည့္လွ်င္ သံုးေတာင္းရသည္။ နိကာယ္တည္းဟူေသာ ဇလားထဲထည့္လွ်င္ ငါးဇလားရသည္ ဟူေသာ သေဘာကဲ့သို႔ မွတ္ရာသည္။

ဤ ( ၄၉ )က်မ္း သို႔မဟုတ္ (၅၃)က်မ္းေသာ ပိဋကတ္စာေပႏွင့္ ပတ္သက္၍ ေအာက္ေဖာ္ျပပါ က်မ္းအမ်ိဳးအစား ငါးမ်ိဳးကိုလည္း သိရွိထားသင့္ေပသည္။ ၄င္းတို႔မွာ-

၁။ ပါဠိေတာ္

၂။ အ႒ကထာ

၃။ ဋီကာ

၄။ ေယာဇနာ

၅။ ဂဏၭိ က်မ္းတို႔ ျဖစ္ၾကသည္။

ထိုငါးမ်ိဳးတြင္ ပါဠိေတာ္-ဆိုသည္မွာ ဘုရားေဟာႏွင့္ ဘုရားရွင္ အသိအမွတ္ျပဳေသာ သာ၀ကေဟာ မူရင္းက်မ္းမ်ားကို ဆိုလိုသည္။


အ႒ကထာ-ဆိုသည္မွာ မူရင္းပါဠိေတာ္၏ အနက္အဓိပၸါယ္ကို အစအဆံုး သိမ္းက်ံဳး၍ အက်ယ္တ၀င့္ ဖြင့္ဆိုေသာ ရွင္ဗုဒၶေဃာသ အစရွိေသာ ဆရာတို႔ ျပဳေသာ က်မ္းမ်ိဳးျဖစ္သည္။

ဋီကာ-ဆိုသည္မွာ အထက္ပါ အ႒ကထာက်မ္းမ်ား၏ အနက္အဓိပၸါယ္ကို ထပ္မံဖြင့္ဆိုသည့္ က်မ္းမ်ိဳးျဖစ္သည္။

ေယာဇနာ-ဆိုသည္မွာ အနက္အယူ အသိခက္ေသာ အ႒ကထာႏွင့္ ဋီကာက်မ္းမ်ားကို အဓိပၸါယတၳထက္

အနက္-သဒၵတၳကိုသာ အဓိကထား၍ ဖြင့္ဆိုေသာက်မ္းမ်ိဳးျဖစ္သည္။

ဂဏၭိ-ဆိုသည္မွာ ပါဠိ အ႒ကထာ ဋီကာ က်မ္းမ်ားမွ လြန္စြာအသိခက္ေသာ အပိုင္းေလာက္ကိုသာ အဆံုးအျဖတ္ႏွင့္တကြ ဖြင့္ျပေသာ ခက္ဆစ္အေျဖဆန္သည့္ က်မ္းမ်ိဳးျဖစ္သည္။

ဤက်မ္းအားလံုးသည္ သီဟိုဠ္ေခတ္က ပါဠိဘာသာျဖင့္သာ ရွိၾကသည္။

အထက္၌ျပခဲ့ေသာ ပိဋကတ္ ၄၉-က်မ္း ( ၅၃ )က်မ္းတို႔တြင္ က်မ္းတိုင္း၌ မရွိေသာ္လည္း က်မ္းအမ်ားစုတြင္ ယခုေဖာ္ျပခဲ့ေသာ က်မ္းအမ်ိဳးအစား ငါးမ်ိဳး ျဖာထြက္လာႏိုင္ေပသည္။
ဥပမာ-

အမွတ္တစ္ သီလကၡႏၶ၀ဂၢ တက်မ္းတည္းတြင္

၁။ သီလကၡႏၶ၀ဂၢ ပါဠိေတာ္

၂။ သီလကၡႏၶ၀ဂၢ အ႒ကထာ

၃။ သီလကၡႏၶ၀ဂၢ ဋီကာ

၄။ သီလကၡႏၶ၀ဂၢ ေယာဇနာ

၅။ သီလကၡႏၶ၀ဂၢ ဂဏၭိ-ဟူ၍ က်မ္းငါးမ်ိဳး ျဖာထြက္လာႏိုင္ေပသည္။

တဖန္ ပါဠိေတာ္၊ အ႒ကထာ စေသာ ေဖာ္ျပပါ က်မ္းငါးမ်ိဳးတြင္လည္း တမ်ိဳးစီ၌ ေအာက္ပါအတိုင္း က်မ္းေလးမ်ိဳးခန္႔ ခြဲထြက္လာႏိုင္ျပန္ေသးသည္။ ၄င္းတို႔မွာ-

၁။ ပါဌ္

၂။ နိသ်

၃။ ျမန္မာျပန္

၄။ ကဗ်ာလကၤာ က်မ္းစာတို႔ျဖစ္ၾကသည္။

ထိုေလးမ်ိဳးတြင္ ပါဌ္က်မ္း-ဆိုသည္မွာ ျမန္မာဘာသာ မဖက္ မူရင္းပါဠိသက္သက္ျဖင့္ ေရးဖြဲ႔ထားေသာ က်မ္းမ်ိဳးကို ဆိုလိုသည္။

နိသ်က်မ္း-ဆိုသည္မွာ ပါဌ္တခ်က္ အနက္တခ်က္ နည္းျဖင့္ ျမန္မာဘာသာ ျပန္ဆိုေသာ က်မ္းမ်ိဳးကိုဆိုလိုသည္။

ယင္းကို နိသ်ျပန္ဟု ေခၚၾကသည္။

ျမန္မာျပန္-ဆိုသည္မွာ ပိဋကတ္ပါဠိတက်မ္းကို ပါဠိမဖက္ ျမန္မာဘာသာသက္သက္ျဖင့္ ျပန္ဆိုထားေသာ က်မ္းမ်ိဳးကို ဆိုလိုသည္။ ယင္းျပန္နည္းကို ပါဌ္ေလွ်ာက္ျပန္ဟု ေခၚၾကသည္။

ကဗ်ာလကၤာ-ဆိုသည္မွာ ယင္းပါဠိက်မ္းမ်ားလာ အဓိပၸါယ္ကိုယူ၍ ကဗ်ာလကၤာျဖင့္ ဖြဲ႔ဆိုထားေသာ က်မ္းမ်ိဳးကို ဆိုလိုသည္။

ဥပမာ-မဂၤလသုတ္လာ အဓိပၸါယ္ကို ယူ၍ သံေပါက္ကဗ်ာျဖင့္ ဖြဲ႔ဆိုေသာ မဂၤလာသံေပါက္၊ ပ်ိဳ႔လကၤာျဖင့္ ဖြဲ႔ဆိုေသာ မဂၤလသုတ္ပ်ိဳ႔ စသည္တို႔ျဖစ္သည္။

တနည္းအားျဖင့္-ဘူရိဒတ္ ဇာတ္အ႒ကထာ တက်မ္းတည္းက

၁။ ဘူရိဒတၱဇာတက အ႒ကထာပါဌ္၊

၂။ ဘူရိဒတၱဇာတက အ႒ကထာနိသ်၊

၃။ ဘူရိဒတၱ ဇာတက အ႒ကထာ ျမန္မာျပန္ႏွင့္

၄။ ဘူရိဒတၱ ဇာတက ပ်ိဳ႔-ဟူ၍ က်မ္းေလးမ်ိဳး ပြားထြက္လာႏိုင္သည္ကို ဆိုလိုသည္။

အ႒ကထာ ဋီကာက်မ္းမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍ လက္သန္းအ႒ကထာႏွင့္ လက္သန္းဋီကာမ်ားအေၾကာင္းကိုလည္း သိရွိထားသင့္သည္။ လက္သန္းအ႒ကထာ ဆိုသည္မွာ အ႒ကထာႀကီးမ်ားကဲ့သို႔ မူရင္းပါဠိေတာ္ တက်မ္းလံုးကို အစအဆံုး သိမ္းက်ံဳးဖြင့္ဆိုေသာ အ႒ကထာမ်ိဳးမဟုတ္။ မူရင္းပါဠိေတာ္လာ ေခါင္းစဥ္အေၾကာင္းအရာ တရပ္ရပ္ကို မူရင္းပါဠိေတာ္စကားမွ တည္ပုဒ္ကို မထည့္သြင္းေတာ့ပဲ မိမိနားလည္သလို မိမိစကားျဖင့္ အလြတ္ရွင္းျပေသာ အ႒ကထာအေသးစားကို ေခၚျခင္းျဖစ္သည္။

ဥပမာ-သစၥသေခၤပ အ႒ကထာ ကဲ့သို႔ေသာ က်မ္းမ်ိဳးျဖစ္သည္။ ယင္းလက္သန္းအ႒ကထာမ်ိဳးကို ထပ္ဆင့္ဖြင့္ျပေသာ က်မ္းမ်ိဳးကို လက္သန္းအ႒ကထာဋီကာ-ဟု ေခၚၾကသည္။

ဤကား ပိဋကတ္က်မ္းစာမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍ ျမန္မာမႈနယ္ပယ္တြင္ သိမထားလွ်င္ မျဖစ္ဟု ဆိုႏိုင္ေလာက္ေအာင္ အေရးႀကီးေသာ အေျခခံအက်ဆံုးက်မ္း အမ်ိဳးအစားမ်ား ျဖစ္ေပသည္။ ပါဠိႏွင့္ ပိဋကတ္စာေပကို ေလ့လာလိုက္စားသူမ်ားသည္ အထက္ပါက်မ္းအမ်ိဳးအစားကို သိရွိထားမွသာလွ်င္ ရွင္းလင္းလြယ္ကူစြာ နားလည္သေဘာေပါက္ၾကမည္ျဖစ္သည္။

အဘိဓမၼာ ႏွင့္ ၀ိပႆနာ

အဘိဓမၼာ ႏွင့္ ၀ိပႆနာ
အဘိဓမၼာဟူသည္ အလြန္သိမ္ေမြ႔ ႏူးညံ႔ေသာ ဓမၼ၊ အလြန္နက္နဲ ခက္ခဲေသာ ဓမၼ၊ အလြန္က်ယ္ျပန္႔ေသာ ဓမၼ၊ အလြန္ထူးကဲေသာ ဓမၼ ျဖစ္သည္။ ဓမၼ-ဟူသည္ အရွိတရား၊ အမွန္တရား၊ ေၾကာင္းက်ိဳးဆက္ တရား၊ သဘာ၀တရား၊ ပကတိတရား၊ ေဉယ်တရား၊ နိႆတၱတရား၊ နိယာမတရား၊ ပရမတၳတရား၊ သစၥာတရားတို႔ ျဖစ္သည္။

အလြန္႔အလြန္ သိမ္ေမြ႔ႏူးညံ႔ေသာ ခက္ခဲနက္နဲေသာ ထူးကဲက်ယ္ျပန္႔ေသာ သတၱအတၱ မဟုတ္ေသာ ပင္ကိုယ္သဘာ၀အားျဖင့္ အရွိအမွန္ျဖစ္ေသာ သိအပ္ေသာ ထိုအဘိဓမၼာ-ကို ျမတ္ဗုဒၶသည္ နတ္ျပည္၌ ေဟာခဲ့သည္။ ထိုမွ် လြန္ကဲခက္ခဲေသာ ဓမၼ-ကို စိတ္အစဥ္၌ အာရံုႏွင့္ နီ၀ရဏ ၾကား၀င္မခုဘဲ တဆက္တည္း မရပ္မနား ေတာက္ေလွ်ာက္ ဧကာသန ဧက၀ါရ နာၾကားႏိုင္မွ တတ္သိနားလည္ႏိုင္မည္ ျဖစ္သည္။
လူတို႔ဌာေနမွာ စားေရး အိပ္ေရး ကိုယ္လက္သန္႔ရွင္းေရး စသည့္ အေႏွာက္အယွက္မ်ားသည္ အလုပ္တိုင္း၌ ၀င္ေရာက္ ဟန္႔တားေလ့ရွိသည္။ အလုပ္တခု၌ စိတ္ကူး စူးစိုက္ေနခိုက္ ကိုယ္ခႏၶာပင္ပန္းျခင္း၊ အေလးအေပါ့သြားလိုျခင္း၊ အစာေရစာ ဆာေလာင္ျခင္း စသည္တို႔က ၀င္ေရာက္ေႏွာင့္ယွက္ေသာေၾကာင့္ အလုပ္၌ စူးစိုက္ထားေသာ သမာဓိပ်က္စီးရေလသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ျပတ္ေတာင္း ျပတ္တာင္း ႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေဟာရလွ်င္ ထိုမွ်နက္နဲသည့္ အဘိဓမၼာ-သည္ လူတို႔ျပည္၌ အရာထင္၍ က်န္ခဲ့မည္ မဟုတ္ေပ။

နတ္တို႔ဌာေနမွာကား အခ်ိန္ကြာျခားခ်က္ကလည္း ေ၀းလြန္းလွသည္။ လူ႔ျပည္မွာ ႏွစ္တရာ၊ တာ၀တႎသာနတ္ျပည္မွာ တရက္ ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ စားခ်ိန္ အိပ္ခ်ိန္တို႔မွာ က်ဲလြန္းလွသည္။ က်င္ႀကီးက်င္ငယ္ စြန္႔ရျခင္း၊ ေညာင္းညာပင္ပန္းျခင္းလည္း မရွိေသာ ထိုနတ္မ်ားမွာ ၁၅-မိနစ္ (သူတို႔အခ်ိန္ျဖင့္) ခန္႔မွ်သာ ရွိမည့္ ထိုအဘိဓမၼာတရားပြဲကို တဆက္တည္း၊ တထိုင္တည္း၊ တစိတ္တည္း၊ တ၀ီထိတည္း နားၾကားၾကရေလသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ထိုနတ္မ်ားျပည္၀ယ္ ဆက္တိုက္ ေဟာခဲ့ေသာ ထိုအဘိဓမၼာကို လူတို႔ျပည္၀ယ္ အရွင္သာရိပုတၱရာအားသာလွ်င္ ရက္ေပါင္း ကိုးဆယ္၊ အႀကိမ္ကိုးဆယ္၊ ျပန္လည္ ေဟာေတာ္မူခဲ့ပါေလသည္။ အရွင္သာရိပုတၱရာျဖစ္၍သာ ထိုအဘိဓမၼာ-ကို ရက္ျခား၍ နာၾကားျပီး ေဆာင္ထားႏိုင္ခဲ့ျခင္းျဖစ္ေလသည္။

အရွင္သာရိပုတၱရာသည္ ျမတ္ဗုဒၶထံမွ အက်ဥ္းခ်ဳပ္ နားၾကားခဲ့ရေသာ အဘိဓမၼာကို သူ၏တပည့္ရဟန္းငါးရာတို႔အား မက်ဥ္းအက်ယ္ ျပန္ေဟာခဲ့ေလသည္။ ထူးဆန္းသည္မွာ သင္ယူၾကေသာ ရဟန္းတို႔သည္ ျမတ္ဗုဒၶ တာ၀ႎသာသို႔ တက္ၾကြသြားေသာေန႔ကမွ အရွင္သာရိပုတၱရာထံ၌ ရဟန္းျပဳၾကေသာ ရဟန္းသစ္မ်ား ျဖစ္ၾကေလသည္။ သရက္ျဖဴပင္ရင္းက တန္ခိုးျပာဋိဟာပြဲကို ၾကည္ညိဳၾကေသာအမ်ိဳးေကာင္းသား ၅၀၀-တို႔သည္ ထိုေန႔ (၀ါဆိုလျပည့္ေန႔) မွာပင္ ရဟန္းျပဳၾက၊ ထို႔ေနာင္ တေန႔မွာပင္ အဘိဓမၼာ-ကို နာၾကားၾကရေလသည္။ ထိုအဘိဓမၼာ တရားသည္ပင္ ထိုရဟန္းတို႔အတြက္ ၀ိပႆနာ-ျဖစ္ရေပမည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ထိုႏွစ္၀ါတြင္းမွာပင္ ထိုရဟန္း ၅၀၀-တို႔သည္ ရဟႏၲာျဖစ္ၾကျပီး ထို၀ါ (ျမတ္ဗုဒၶ ခုနစ္၀ါေျမာက္) ကၽြတ္မွာပင္ ထိုရဟန္းမ်ား အဘိဓမၼာ ၇-က်မ္း ေဆာင္တို႔ (အာဘိဓမၼိက၊ သတၱပကရဏိက) ျဖစ္ခဲ့ၾကေလသည္။ ျမတ္ဗုဒၶသည္ ဓမၼ-အားလံုးတို႔ကို ေရွးဦးစြာ စုေပါင္း သိမ္းက်ံဳး၍ ျပသည္။ ထို႔ေနာင္ အေသးစိတ္ ခြဲျခမ္းေ၀ဖန္၍ ျပသည္။ တဖန္ဓာတ္ခြဲ၍ ျပသည္။ သိမ္းက်ံဳး၍ ခြဲျခမ္းေ၀ဖန္ထားေသာ ထိုဓမၼအေသးစိတ္ကို ပုဂၢိဳလ္ႏွင့္ ယွဥ္စပ္သတ္မွတ္ေတာ္မူျပန္သည္။ ထို႔ေနာင္ ၀ါဒအမ်ိဳးမ်ိဳးႏွင့္ ႏႈိင္းယွဥ္၍ ေ၀ဖန္ ဆန္းစစ္ေတာ္မူျပန္သည္။
ထို႔ေနာင္ အစံုစံုျပန္စုပံု၍ အေၾကာင္းအက်ိဳး ဆက္စပ္ျပျပန္သည္။ အဘိဓမၼာ ၇-က်မ္း၌ စိတ္ ေစတသိက္ ရုပ္တို႔ စုရံုးျခင္း၊ ေ၀ဖန္ျခင္း၊ ဓာတ္ခြဲျခင္း၊ ပုဂၢိဳလ္ခြဲျခင္း၊ ၀ါဒယွဥ္ျခင္း၊ စံုညီျပဳျခင္း၊ ေၾကာင္းက်ိဳး ဆက္ျခင္းဟူေသာ ခုနစ္ပါးေသာ နည္းစနစ္တို႔သည္ တကယ္စင္စစ္ အလြန္ေလးနက္သည့္ ၀ိပႆနာ နည္းစနစ္မ်ား ျဖစ္ၾကကုန္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ အဘိဓမၼာ၀ိပႆနာကို နာၾကားၾကရေသာ ထိုအဘိဓမၼာ၏ အစစြာေသာေန႔တြင္မွ ရဟန္းျပဳခဲ့ၾကေသာ ရဟန္းငါးရာတို႔သည္ အဘိဓမၼာျပီးဆံုးေသာေန႔မွာပင္ သူတို႔ ၀ိပႆနာလုပ္ငန္း ျပီးဆံုးေသာေန႔ပင္ ျဖစ္ရေလသည္။
၀ိပႆနာဟူသည္ အထူးထူးေသာနည္းတို႔ျဖင့္ ရုပ္နာမ္တို႔၏ ပကတိ၊ သဘာ၀၊ နိယာမ၊ ကာရဏ၊ နိႆတၱ၊၊ အနတၱ၊ ပရမတၳတို႔ကိုရႈ၍ စူးစမ္း၍ ထြင္းေဖာက္၍ သစၥာႏွင့္သႏၲိကို ရွာေဖြေသာစနစ္ နည္းပညာတခုပင္ ျဖစ္သည္။ ရုပ္၏သဘာ၀ ရုပ္ႏွင့္ရုပ္ခ်င္း အျပန္အလွန္ ေၾကာင္းက်ိဳးဆက္ ေက်းဇူးျပဳပံု၊ နာမ္၏သဘာ၀ နာမ္ႏွင့္နာမ္ျခင္း အျပန္အလွန္ ေၾကာင္းက်ိဳးဆက္ ေက်းဇူးျပဳပံုတို႔ကို ဉာဏ္ျဖစ္စဥ္ဆယ္မ်ိဳးမွာ ျပထားသည့္အတိုင္း သန္႔စင္ပံု ခုနစ္မ်ိဳး တိုးတက္ပံုမ်ားကို ျပထားသည့္အတိုင္း အတြင္းကိုယ္ႏႈိက္ စူးစုိက္၍ အရွိကိုရွာေဖြေသာနည္းသည္ ၀ိပႆနာပင္ျဖစ္ရာ ၀ိပႆနာႏွင့္ အဘိဓမၼာ တသားတည္း ျဖစ္ေလသည္။
၀ိပႆနာရႈျခင္းသည္ အဘိဓမၼာကိုပင္ ရႈသည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ၀ိပႆနာႏွင့္ အဘိဓမၼာ ခြဲ၍မရ ျဖစ္သည္။ အဘိဓမၼာတတ္မွ ၀ိပႆနာ ရႈရမည္ဟုဆိုလိုသည္ မဟုတ္ေသာ္လည္း ၀ိပၸနာရႈေနျခင္းသည္ အဘိဓမၼာ သင္ၾကားေနျခင္းတမ်ိဳးလည္း ျဖစ္သည္။ စိတ္ ေစတသိက္ ရုပ္ တို႔သည္ တလံမွ်ေသာ ကိုယ္၌ အစဥ္အျမဲရွိ၍ ေနေသာေၾကာင့္ ထိုအေၾကာင္းအရာကို ေလ့လာေနျခင္း၊ သင္ယူေနျခင္းႏွင့္ ထိုစိတ္ ေစတသိက္ ရုပ္တို႔၏ သဘာ၀ကို စူးစူးစိုက္စိုက္ ၾကည့္ေနျခင္းတို႔သည္ ခြဲျခား၍ မရႏိုင္ေသာ လုပ္ငန္းမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။
အနိမ့္ဆံုးအားျဖင့္ ဆိုရပါလွ်င္ နာမ္ရုပ္မသိလွ်င္ ၀ိပႆနာ မျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အဘိဓမၼာႏွင့္ ၀ိပႆနာ ခြဲ၍မရေၾကာင္း ေသခ်ာလွပါသည္။ နာမ္ရုပ္ႏွစ္ပါးသည္ အ၀ိဇၨာ တဏွာ ကံသာ အေၾကာင္းရင္း ရွိေၾကာင္း ကံ စိတ္ ဥတု အာဟာရသာ အေထာက္အပံ႔ရွိေၾကာင္း ေကာင္းစြာ ေဖာ္ျပသည့္ အဘိဓမၼာပါမွ ပစၥယပရိဂၢဟဉာဏ္ အပိုင္ရ၊ ကခၤါ၀ိတရဏ ၀ိသုဒၶိျဖစ္ေၾကာင္း ေကာင္းျမတ္ေသာ အက်ိဳးေက်းဇူးတို႔ကို ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ႏွင့္ ပ႒ာန္းတို႔က ေကာင္းစြာေထာက္ျပခဲ့ျပီ ျဖစ္ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ၀ိပႆနာႏွင့္ အဘိဓမၼာ ခြဲျခားမရသည့္ အညမညပစၥည္း စင္စစ္ဧကန္ ျဖစ္သျဖင့္ ၀ိပႆနာ ေယာဂီတို႔ လူ႔ဘ၀ကို ေလ့လာသည့္ နည္းပညာျဖစ္သည့္ အဘိဓမၼာ-ကို လက္မလႊတ္သင့္ေၾကာင္း ေကာင္းစြာတင္ျပအပ္ပါသတည္း။

( သီတဂူ ဆရာေတာ္ )

ဆင္းရဲ သံုးမ်ိဳး

ဆင္းရဲ သံုးမ်ိဳး

(၁) ဒုကၡ ဒုကၡ

(၂) ၀ိပရိနာမ ဒုကၡ

(၃) သခၤါရ ဒုကၡ

ဒီဆင္းရဲသံုးမ်ိဳးအနက္ ဒုကၡဒုကၡ-ဆိုတာ ကိုယ္ဆင္းရဲျခင္း၊ စိတ္ဆင္းရဲျခင္းဟာ အမွန္ဆင္းရဲတာျဖစ္လို႔ ဒုကၡဒုကၡလို႔ ေခၚတယ္။ ဒီ ဒုကၡဒုကၡဆင္းရဲမ်ိဳးကိုေတာ့ ရွာေဖြေနဖို႔ မလိုဘူး။ မရွာဘဲနဲ႔ေတာင္ ေတြ႔ရလြန္းလို႔ ခက္ေနတယ္။

၀ိပရိနာမဒုကၡ-ဆိုတာ ေဖာက္ျပန္ေသာ ဆင္းရဲျခင္းလို႔ ဆိုလိုတယ္။ ဘယ္လိုေဖာက္ျပန္ေသာ ဆင္းရဲျခင္းလဲဆိုေတာ့ ဥပမာ-ည ပြဲၾကည့္တာေပါ့။ ကိုယ့္စိတ္ကေတာ့ ႏွစ္သက္သာယာျပီး ခ်မ္းသာသလိုလို ထင္ေနတယ္။ အမွန္ကေတာ့ ဆင္းရဲျခင္းတရားပဲ။ အဲဒီလို ဆင္းရဲတာကို ခ်မ္းသာလို႔ထင္ေနတဲ့ ဆင္းရဲက ၀ိပရိနာမ ဒုကၡတဲ့။ သူ႔ကိုလည္း ရွာေဖြဖို႔မလိုပါဘူး။ အနည္းငယ္ စဥ္းစားၾကည့္ရံုနဲ႔ သိႏိုင္ပါတယ္။ ရွာေဖြရမည့္ ဒုကၡက သခၤါရဒုကၡ-တဲ့။

သခၤါရဆိုတာ အနက္ေလးမ်ိဳး ရွိတယ္။ အဘိဓာန္ဂါထာ နံပါတ္ ၈၃၂-မွာ-

သခၤါေရာ သခၤေတ ပုညာ-ဘိသခၤါရာဒိေက ပိစ ။

ပေယာေဂ ကာေလ သခၤါရာ၊ ဒ်ဘိ သံခရေဏသု စ ။ တဲ့

၁။ သခၤါရဆိုတဲ့ပုဒ္က ရုပ္နာမ္ သခၤတအနက္ကိုလည္း ေဟာတယ္။

၂။ ပုညာဘိသခၤါရ၊ အပုညာဘိသခၤါရ၊ အာနဥၨာဘိသခၤါရ ဆိုတဲ့ ကုသိုလ္ကံ၊ အကုသိုလ္ကံ ကိုလည္းေဟာတယ္။

၃။ အားထုတ္ျခင္း လံ႔ုလအနက္ကိုလည္း ေဟာတယ္။

၄။ ကာယသခၤါရ၊ ၀စီသခၤါရ၊ မေနာသခၤါရ ဆိုတဲ့ ကိုယ္ ႏႈတ္ စိတ္တို႔ျဖင့္ ျပဳလုပ္ျခင္း အနက္ကိုလည္း ေဟာတယ္။

အဲဒီ သခၤါရအနက္ေတြထဲက သခၤါရ ဒုကၡ-ဆိုတာဟာ ရုပ္နာမ္ဆင္းရဲျခင္းကို ဆိုလိုတယ္။ ဆင္းရဲျခင္းဒုကၡက ကင္းလြတ္လိုလွ်င္ ရုပ္နာမ္တရားရဲ႔ ဆင္းရဲျခင္းဒုကၡအစစ္ကို ျမင္ေအာင္ ရွာပါတဲ့။
ဒုကၡ-လို႔ ဒီေနရာမွာသံုးတာက ဆိုင္းထမ္းဥပမာႏွင့္ သံုးတာပါ။ ဆိုင္းထမ္းတဲ့သူဟာ အလယ္ကထမ္းေတာ့ ေဘးကႏွစ္ခုဟာ အလိုအေလ်ာက္ ပါသြားတဲ့ ဥပမာလို ရုပ္နာမ္ရဲ႔ လကၡဏာဟာ အနိစၥ၊ ဒုကၡ၊ အနတၱ လို႔ သံုးမ်ိဳးရွိရာမွာ ဒုကၡကိုျမင္လွ်င္ က်န္တဲ့ အနိစၥ၊ အနတၱတရားမ်ားကို ျမင္လာတာေပါ့။ အနိစၥ၊ ဒုကၡ၊ အနတၱကိုျမင္လွ်င္ ရုပ္နာမ္အေပၚ တပ္မက္တဲ့တဏွာ မရွိေတာ့ဘူး။ ဒုကၡသစၥာေခၚရတဲ့ ရုပ္နာမ္အသစ္လည္း မျဖစ္ေတာ့ဘူး။ စစ္မွန္ေသာဆင္းရဲျခင္း ခ်ဳပ္ျငိမ္းသြားျပီ။

ဒါေၾကာင့္ ဆင္းရဲဒုကၡက ကင္းလြတ္ခ်င္လွ်င္ ဆင္းရဲဒုကၡအစစ္ကို ေတြ႔ေအာင္ရွာလို႔ ေျပာခဲ့တာေပါ့။

( တည္ေတာဆရာေတာ္ )

ကိေလသာေမႊေနာက္ မိုးေအာက္ကလူေတြ-စာအုပ္ ႏွာ ၁၇-မွ

ကိေလသာ ပယ္သတ္ နည္း

တေထာင့္ငါးရာ ကိေလသာေတြဟာ ဘယ္မွာကိန္းေအာင္းပါသလဲ ဆိုရင္ ခႏၶာအစဥ္မွာ ကိန္းေအာင္ေနပါတယ္။

ခႏၵာအစဥ္ဆိုတာကို အနည္းငယ္ခ်ဲ႔ျပီး ေျပာျပပါဦးမယ္။

ေလာကမွာ ပညတ္တရား, ပရမတ္တရားလို႔ တရားႏွစ္မ်ိဳးရွိတယ္။ ပညတ္တရားဆိုတာ လူတေယာက္နဲ႔တေယာက္ စကားေျပာၾကတဲ့အခါ နားလည္လြယ္ေအာင္ စကားေျပာလို႔ျဖစ္ေအာင္ ေရွးပညာရွင္ႀကီးမ်ား တင္စားေခၚေ၀ၚထားတဲ့ ေယာက်္ား, မိန္းမ, လူ, နတ္ ဆိုတဲ့ အမည္နာမေတြဟာ ပညတ္ေတြပဲ။ ပုထုဇဥ္မွန္သမွ် ပညတ္ကိုသာ သိတယ္။ ပညတ္ကို ေဖာက္ခြဲျပီး ပရမတ္ကို မသိၾကဘူး။ ပရမတ္ကို မသိၾကလို႔ လူကို လူလို႔ထင္တယ္။ ေခြး, ႏြား, ၾကက္, ၀က္-ကို ေခြး, ႏြား, ၾကက္, ၀က္-လို႔ပဲထင္တယ္။ မိန္းမကို မိန္းမလို႔ ထင္ျပီး ေယာက်္ားကို ေယာက်္ားလို႔ ထင္ၾကတယ္။

ပညတ္ဆိုတာ တင္စားထားတာ။ တကယ္စစ္မွန္တဲ့ ပရမတ္မဟုတ္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ငါ, သူတပါး, ေယာက်္ား, မိန္းမ, လူ, နတ္ စတဲ့ ပညတ္တို႔ရဲ႔ အမွန္ရွိတဲ့တရားကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ရုပ္တရားႏွင့္ နာမ္တရားသာ ရွိတယ္။ ငါ, သူတပါး, ေယာက္်ား, မိန္းမ, လူ, နတ္ ဆိုတာက တင္စားထားတဲ့ ပညတ္။ အမွန္တရား မဟုတ္ဘူး။ အမွန္တရားက ရုပ္တရားႏွင့္ နာမ္တရားပဲ။ အဲဒီ ရုပ္တရားႏွင့္ နာမ္တရားကေတာ့ ျမဲျမံခိုင္ခံ႔တည္တံ႔တဲ့ တရားေတြလားဆိုေတာ့ အျဖစ္ႏွင့္အပ်က္ (ျဖစ္ျပီးလွ်င္ ပ်က္၊ ပ်က္ျပီးလွ်င္ ျဖစ္) တဲ့ ခႏၶာအစဥ္မွ်သာျဖစ္တယ္။

ျမဲျမံခိုင္ခံ႔တည္တံ႔တဲ့တရား တခုမွ်မဟုတ္ဘူး။ မိမိတို႔သႏၲာန္မွာ ျဖစ္ပြားေနၾကတဲ့ တေထာင့္ငါးရာ ကိေလသာေတြဟာ အဲဓီခႏၶာအစဥ္မွာ ကိန္းေအာင္ၾကတယ္။ ကိေလသာကိန္းေအာင္းတာက သံုးမ်ိဳးရွိတယ္။

အဲဒီကိေလသာသံုးမ်ိဳးကို-

၁။ အႏုသယ ကိေလသာ

၂။ ပရိယု႒ာန ကိေလသာ

၃။ ၀ီတိကၠမ ကိေလသာ-လို႔ေခၚတယ္။

၁။ အနုသယ ကိေလသာ-ဆိုတာ ဥပါဒ္, ဌီ, ဘင္ အားျဖင့္ ထင္ရွားမျဖစ္ေပၚဘဲ အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ ကိေလသာမ်ိဳးကိုေခၚတယ္။

၂။ ပရိယု႒ာန ကိေလသာ-ဆိုတာဟာ ဒြါရႏွင့္အာရံု တိုက္ၾကံဳမိျပီး အတြင္းသႏၲာန္မွာ ထၾကြေသာင္းက်န္းလာတဲ့ ကိေလသာမ်ိဳးကို ေခၚတယ္။ အိပ္ေပ်ာ္ရာက ႏိုးလာတဲ့ ကိေလသာေပါ့။

အဲဒီ ပရိယု႒ာန ကိေလသာက မိမိစိတ္အတြင္းမွာသာ ေသာင္းက်န္းထၾကြလာတာျဖစ္လို႔ အျပင္လူ အေနနဲ႔ သိပ္မသိသာဘူး။ အကဲခတ္ၾကည့္မွ သိသာတဲ့ ကိေလသာမ်ိဳးေပါ့။

၃။ ၀ီတိကၠမ ကိေလသာ-ဆိုတာက စိတ္အတြင္း ေသာင္းက်န္းရံုမကဘူး။ စိတ္မွာ မွီခိုတဲ့ ကိေလသာက စိတ္ကိုပါမက ခႏၶာကိုယ္ကိုပါ ႏိုင္ျပီး လြန္က်ဴးမိတဲ့ ကိေလသာမ်ိဴးျဖစ္တယ္။

ဒီကိေလသာသံုးမ်ိဳးဟာ ရုပ္အစဥ္ နာမ္အစဥ္မွာ ကိန္းေအာင္းတယ္။

ဒီကိေလသာေတြကုန္ေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္ရမွာလဲဆိုေတာ့ အတိုခ်ဳပ္အားျဖင့္                                    ၀ိပႆနာရႈရမွာပါ။                 ၀ိပႆနာရႈတယ္ဆိုတာ ပညတ္အေပၚ ရႈလို႔မရဘူး။ ပရမတ္အေပၚမွာ ရႈရတယ္။ ပညတ္က မ်က္စိႏွင့္ျမင္ေကာင္းတယ္။ ရုပ္နာမ္ဆိုတဲ့ ပရမတ္ကေတာ့ မ်က္စိႏွင့္ မျမင္ရဘူး။ ဉာဏ္ႏွင့္ျမင္မွ ရတယ္။ ဉာဏ္ႏွင့္ျမင္တဲ့ရုပ္နာမ္က အမွန္တကယ္ရွိတယ္။ မ်က္စိႏွင့္ျမင္တဲ့ ငါ, သူတပါး, ေယာက်္ား, မိန္းမ စတဲ့ ပညတ္က အမွန္တကယ္မရွိဘူး။

ဒါေပမယ့္ မ်က္စိနဲ႔ျမင္ေတြ႔ေနရတဲ့ ငါ, သူတပါး, ေယာက်္ား, မိန္းမ ဆိုတဲ့ ပညတ္ကို ပုထုဇဥ္ေတြက အမွန္တကယ္ရွိတယ္ထင္လို႔ ပညတ္အေပၚ လိုခ်င္မႈ (ေလာဘ)၊ ျပစ္မွားမႈ (ေဒါသ) စတဲ့ ကိေလသာေတြ ျဖစ္ေနၾကတာ။ မ်က္စိႏွင့္ ျမင္ရတာဟာ ပညတ္ပဲ။ ပညတ္ဆိုတာ တကယ္ရွိတာ မဟုတ္ဘူး။ တကယ္ရွိတဲ့တရားက ရုပ္နာမ္ပါလား။ တကယ္ရွိတယ္ဆိုတဲ့ ရုပ္နာမ္ဟာလည္း ျဖစ္ပ်က္မွ်သာပါကလားလို႔ သိခဲ့လွ်င္ ကိေလသာဆိုတာ မျဖစ္ေတာ့ဘူးေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ ဒီကိေလသာေတြကုန္ေအာင္ ၀ိပႆနာ လုပ္ရမယ္လို႔ ေျပာခဲ့တာပါ။

ဒီကိေလသာေတြကို ဘယ္စိတ္နဲ႔ ပယ္သလဲဆိုေတာ့ ကုသိုလ္စိတ္နဲ႔ ပယ္တယ္။

အဲဒီကုသိုလ္က-

၁။ ကာမကုသိုလ္

၂။ မဟဂၢဳတ္ကုသိုလ္

၃။ ေလာကုတၱရာကုသိုလ္-လို႔ သံုးမ်ိဳးရွိပါတယ္။ အဲဒီ သံုးမ်ိဳးအနက္

ကာမသတၱ၀ါေတြရဲ႔ သႏၲာန္မွာျဖစ္တဲ့ ကုသိုလ္ကို ကာမကုသိုလ္လို႔ ေခၚတယ္။ ကာမသတၱ၀ါဆိုတာ သတၱ၀ါမ်ား က်င္လည္ရာ ၃၁-ဘံုအတြင္းက အပါယ္ေလးဘံုရယ္, လူ႔ဘံုရယ္,နတ္ျပည္ေျခာက္ဘံုရယ္။ ဒီ ၁၁-ဘံုကို ကာမတရား က်က္စားက်င္လည္ရာျဖစ္လို႔ ကာမဘံုလို႔ ေခၚတယ္။ ဒီကာမ ၁၁-ဘံုမွာျဖစ္တဲ့ သတၱ၀ါကိုေတာ့ ကာမသတၱ၀ါလို႔ေခၚတယ္။

အဲဒီကာမသတၱ၀ါရဲ႔ သႏၲာန္မွာျဖစ္တဲ့ ဒါနကုသိုလ္, သီလကုသိုလ္, ဘာ၀နာကုသိုလ္ကို (ကာမကုသိုလ္) လို႔ေခၚတယ္။ ကာမကုသိုလ္စိတ္က ကိေလသာကာမတရားမ်ားကို တဒဂၤပဟာန္အားျဖင့္ ပယ္သတဲ့။ တဒဂၤပဟာန္ဆိုတာ ေခတၱမွ်သာ ပယ္ႏိုင္တယ္လို႔ ဆိုလိုတယ္။
မဟဂၢဳတ္ကုသိုလ္က ကိေလသာတရားကို ၀ိကၡမၻနပဟာန္အားျဖင့္ ပယ္သတဲ့။ ဘယ္လိုပယ္ခြါတာလဲဆိုေတာ့ မဟဂၢဳတ္ကုသိုလ္က ကိေလသာကို စ်ာန္ရသမွ် ပယ္ခြါတယ္လို႔ ဆိုလိုတယ္။ မဟဂၢဳတ္ကုသိုလ္ဆိုတာ ရုပကုသိုလ္ ငါးခုႏွင့္ အရူပကုသိုလ္ေလးခု ေပါင္း ၉-ခုေသာ ကုသိုလ္ကို ဆိုလိုရင္းျဖစ္တယ္။ မိမိတို႔သႏၲာန္မွာ မဟဂၢဳတ္ကုသိုလ္ ၉-ခု ျဖစ္ပြားခဲ့လွ်င္ ကိေလသာတရားေတြကို စ်ာန္ရေနသမွ် ကာလပတ္လံုး ပယ္ခြါႏိုင္သတဲ့။ စ်ာန္ရေနသမွ် ကာလပတ္လံုး ကိေလသာကို ပာ္ခြါႏိုင္သည္ကို ေထာက္လို႔ စ်ာန္ပ်က္သည္ႏွင့္တျပိဳင္နက္ ကိေလသာေတြ ျပန္ေပၚလာႏိုင္ေသးတယ္လို႔ မွတ္ရမယ္။

ကာမကုသိုလ္တို႔ မဟဂၢဳတ္ကုသိုလ္တို႔ဟာ ကိေလသာကို အၾကြင္းမဲ့ မပယ္ႏိုင္ၾကဘူး။ ေခတၱခဏမွ်သာ ပယ္ခြါႏိုင္တယ္။ ကိေလသာေတြ ေနာင္ျပန္မေပၚေအာင္ ပယ္ခြါႏိုင္တဲ့ကုသိုလ္က ေလာကုတၱရာ ကုသိုလ္ျဖစ္တယ္။ ေလာကုတၱရာကုသိုလ္က ကိေလသာေတြကို ေနာက္တဖန္ မေပၚလာေအာင္ သမုေစၧဒပဟာန္ႏွင့္ ပယ္ခြါႏိုင္တယ္။ (သမုေစၧဒ ဆိုတာ ေကာင္းစြာ အၾကြင္းအက်န္မရွိ ပယ္ျဖတ္တယ္လို႔ ဆိုလိုပါတယ္။)

ကိေလသာကို တေထာင့္ငါးရာ ကိေလသာ-လို႔ သံုးႏႈန္းၾကတယ္။ အမွန္ ကိေလသာကေတာ့ တရားကိုယ္အားျဖင့္ ၁၀-ပါးတည္းရွိတယ္။ ကိေလသာဆယ္ပါးက-( ေလာဘ,ေဒါသ, ေမာဟ, မာန, ဒိ႒ိ,  ၀ိစိကိစၧာ, ထိန, ဥဒၶစၥ, အဟိရိက, အေနာတၱပၸ) တို႔ ျဖစ္ၾကတယ္။

ကိေလသာ ၁၀-ပါးအနက္ ဒိ႒ိ ႏွင့္ ၀ိစိကိစၧာကို ေသာတာပတၱိမဂ္ကုသိုလ္က ပယ္တယ္။

ေဒါသကို အနာဂါမိမဂ္ကုသိုလ္က ပယ္တယ္။

က်န္တဲ့ကိေလသာေတြကိုေတာ့ အရဟတၱမဂ္ကုသိုလ္က ပယ္တယ္။

သကဒါဂါမိမဂ္ကုသိုလ္ကေတာ့ ဘယ္ကိေလသာကိုမွ မပယ္ႏိုင္ဘူး။ သို႔ေသာ္လည္း ကိေလသာေတြ ေခါင္းပါးသြားေအာင္ အားနည္းသြားေအာင္ေတာ့ ျပဳလုပ္ႏိုင္သတဲ့။

ေလာကုတၱရာကုသိုလ္က ကာမကုသုိလ္,မဟဂၢဳတ္ကုသိုလ္တို႔လို ကိေလသာကို ပယ္တာျခင္းတူေသာ္လည္း ေတာ္ေတာ္ၾကာ ျပန္ေပၚလာတဲ့ ပယ္နည္းမ်ိဳး မဟုတ္ဘူး။ ပယ္ျပီးတဲ့ေနာက္ လံုး၀ျပန္မေပၚလာေတာ့တဲ့ ပယ္နည္းမ်ိဳးျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေလာကုတၱရာကုသိုလ္ရဲ႔ ပယ္နည္းကို သမုေစၧဒပဟာန္ပယ္နည္းလို႔ က်မ္းမ်ားမွာ ျပထားတယ္။

( တည္ေတာ ဆရာေတာ္ )

ကိေလသာေမႊေနာက္ မိုးေအာက္ကလူေတြ-မွ

သဂၤဟတရားေလးပါး

သဂၤဟတရား ေလးပါး

သဂၤဟသည္ ပါဠိစကားျဖစ္သည္။ ခ်ီးေျမႇာက္ျခင္းဟူ၍ အနက္အဓိပၸါယ္ရသည္။ ခ်ီးေျမႇာက္ျခင္းဟူရာ၌ တပါးသူတို႔အား ခ်ီးေျမႇာက္ျခင္းကို ဆိုလိုသညိ။ ဤသဂၤဟတရား ထြန္းကားမွ ေလာကႀကီး သာယာျငိမ္းခ်မ္းသည္။ အေျခအေနအားေလ်ာ္စြာ သဂၤဟတရားတို႔ကို က်င့္သံုးေသာပုဂၢိဳလ္တို႔သည္ ႀကီးပြားခ်မ္းသာၾကသည္။ တဦးႏွင့္တဦး ဆက္ဆံၾကရာတြင္ ဤသဂၤဟတရားမ်ားသည္ အလြန္အေရးႀကီးေသာ တရားမ်ားျဖစ္ၾက၏။

ျမတ္စြာဘုရားရွင္၏ ေဟာၾကားေတာ္မူခ်က္ အရ သဂၤဟတရားေလးပါးရွိသည္။

ယင္းတို႔မွာ-

၁။ ေပးကမ္းေထာက္ပံ့ျခင္းျဖင့္ ခ်ီးေျမႇာက္ျခင္း (ဒါန)

၂။ ခ်စ္ဖြယ္စကား ေျပာဆိုျခင္းျဖင့္ ခ်ီးေျမႇာက္ျခင္း (ေပယ်၀စၥ)

၃။ သူ႔အက်ိဳးျပီးေျမာက္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေပးျခင္းျဖင့္ ခ်ီူးေျမႇာက္ျခင္း (အတၳစရိယာ)

၄။ ကိုယ္ႏွင့္ထပ္တူ ျပဳမူဆက္ဆံျခင္းအားျဖင့္ ခ်ီးေျမႇာက္ျခင္း (သမာနတၳတာ) တို႔ျဖစ္သည္။

ဤေနရာ၌ ေပးကမ္းေထာက္ပံ႔ျခင္းျဖင့္ ခ်ီူေျမႇာက္ျခင္း ဆိုသည္မွာ-ပစၥည္းလက္ေဆာင္ေပး၍ ခ်ီးေျမႇာက္ျခင္းျဖစ္သည္။

ခ်စ္ဖြယ္စကား ေျပာဆိုျခင္းျဖင့္ ခ်ီးေျမႇာက္ျခင္း ဆိုသည္မွာ-လူအမ်ားႏွင့္ ဆက္ဆံေျပာဆိုရာတြင္ နား၀င္ခ်ိဳသာသည့္ အေခၚအေ၀ၚမ်ိဳး၊ အေျပာမ်ိဳးျဖင့္ ဆက္ဆံျခင္းျဖစ္သည္။

အေဖ အေမ အကိုအမ အေဒၚ ဦးႀကီးဦးေလး ညီမေလး ညီေလး ေမာင္ေလး စသည္ျဖင့္ေခၚ၍ ခင္မင္စြာ ေျပာဆိုဆက္ဆံျခင္းျဖစ္သည္။

သူ႔အက်ိဳးျပီးေျမာက္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေပးျခင္းျဖင့္ ခ်ီးေျမႇာက္ျခင္း ဆိုသည္မွာ-တပါးသူတို႔၌ သာမႈ နာမႈ ျပစ္မႈ စေသာ ကိစၥရပ္မ်ား ႀကံဳလာလွ်င္ လက္ေဆာင္ေပးပို႔ရံုျဖင့္ မျပီးေသး၊ ခ်စ္ဖြယ္စကား ေျပာေန၍လည္း မျပီးေသး၊ ထိုကိစၥမ်ား ျပီးစီးေအာင္ ကူညီေဆာင္ရြက္ေပးျခင္းျဖင့္ ခ်ီးေျမႇာက္ရျခင္း ျဖစ္သည္။

ကိုယ္ႏွင့္ထပ္တူ ျပဳမူဆက္ဆံျခင္းအားျဖင့္ ခ်ီးေျမႇာက္ျခင္း ဆိုသည္မွာ-အမ်ိဳး ဥစၥာ ရာထူး ဂုဏ္သိန္အားျဖင့္ မိမိႏွင့္မညီမွ်ေသာ္လည္း တန္းတူထား၍ ေပါင္းသင္း ဆက္ဆံရျခင္း ျဖစ္သည္။

ဘုရားရွင္က-ဤသဂၤဟတရား ေလးမ်ိဳးတို႔သည္ သြားေနေသာ ရထား (လွည္း) ကို ဘီးထြက္မသြားေအာင္ ၀င္ရိုးအစြန္း၌ တပ္ထားေသာ နားေစာင့္က ခ်ီးေျမႇာက္ေထာက္ပံ့ထားသကဲ့သို႔ လူ႔ေလာကကို ခ်ီးေျမႇာက္ထားေသာ တရားတို႔မည္ကုန္၏။ မိခင္အရင္းပင္ျဖစ္ေစကာမူ သားသမီးတို႔အေပၚ၌ သဂၤဟတရားေလးပါး ပ်က္ကြက္လွ်င္ သားသမီးတို႔၏ ျမတ္ႏိုးျခင္း၊ ပူေဇာ္ျခင္းကို မခံရေပ။ ဖခင္လည္း ထို႔အတူပင္ သဂၤတရားေလးပါး ပ်က္ကြက္လွ်င္ သားသမီး၏ ျမတ္ႏိုးျခင္း၊ ပူေဇာ္ျခင္းကို မခံရေပ။ ပညာရွိတို႔သည္ ထိုသဂၤဟတရားတို႔ကို ေကာင္းစြာ ဆင္ျခင္ကုန္ေသာေၾကာင့္ ျမင့္ျမတ္ျခင္းသို႔ ေရာက္ၾကကုန္၏။ ထိုပညာရွိတို႔ကား ခ်ီးမြမ္းထိုက္ေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ား ျဖစ္၏-ဟူ၍ ဆိုဆံုးမထားေပသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြႏ္ုပ္တို႔အားလံုး လူငယ္ လူရြယ္ လူႀကီးမေရြး၊ အမ်ိဳး ဘာသာမေရြး၊ သဂၤဟတရားေလးပါးကို လိုက္နာက်င့္သံုးျခင္းျဖင့္ မိမိတို႔ဘ၀ႏွင့္ ေလာကႀကီး ျငိမ္းခ်မ္းသာယာေအာင္ ျပဳလုပ္ေဆာင္ရြက္သင့္ၾကေပသည္။

တိပိဋကဓရ ေရြးခ်ယ္ေရး စာေမးပြဲႀကီး

တိပိဋကဓရ ေရြးခ်ယ္ေရး စာေမးပြဲႀကီးကို ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ၁၉၄၉-ခုႏွစ္မွစ၍ ႏွစ္စဥ္မပ်က္ က်င္းပလာခဲ့သည္။ ယခုအခါ ၅၄-ႀကိမ္ေျမာက္ တိပိဋကဓရ ေရြးခ်ယ္ေရး စာေမးပြဲႀကီးကိုပင္ က်င္းပျပီးစီးခဲ့ေပျပီ။

တိပိဋကဓရ ေရြးခ်ယ္ေရး စာေမးပြဲႀကီးမွာ ပိဋကတ္သံုးပံုကို အာဂံုျပန္ႏွင့္ သေဘာေရးေျဖ ႏွစ္မ်ိဳးလံုး ျပန္ဆိုေျဖၾကရေသာ စာေမးပြဲႀကီးျဖစ္သည္။ အဆင့္အတန္း အျမင့္ဆံုးႏွင့္ အခက္ခဲဆံုးစာေမးပြဲႀကီးလည္း ျဖစ္သည္။ ရက္ေပါင္း ၃၃-ရက္တိုင္တိုင္ ေျဖဆိုရသျဖင့္ စာေမးပြဲေျဖဆိုရက္ အၾကာျမင့္ဆံုးေသာ စာေမးပြဲႀကီးလည္း ျဖစ္သည္။

တိပိဋကဓရ သာသနာ့အာဇာနည္ဘြဲ႔ထူးကို ခံယူႏိုင္ရန္-

(က) စာမ်က္ႏွာ ၂၂၆၀-ရွိေသာ ၀ိနယပိဋကတ္ကို၄င္း။

(ခ) စာမ်က္ႏွာ ၇၇၉-ရွိေသာ သုတၱႏၲပိဋကတ္ကို၄င္း။

(ဂ) စာမ်က္ႏွာ ၄၉၈၇-ရွိေသာ အဘိဓမၼပိဋကတ္ကို၄င္း။

စုစုေပါင္း စာမ်က္ႏွာ ၈၀၂၆-ရွိေသာ ပိဋကတ္သံုးပံုကို ေကာင္းမြန္စြာ အာဂံုျပန္ဆိုႏိုင္ၾကရသည္။

ထို႔ျပင္ ထိုပိဋကတ္သံုးပံု ပါဠိေတာ္မ်ား၏ သေဘာသဘာ၀ အနက္အဓိပၸါယ္ အ၀၀တို႔ကိုလည္း အ႒ကထာ, ဋီကာ, အႏု, မဓု, ေယာဇနာ, ဂ႑ိ-ဖြင့္ဆိုခ်က္မ်ားႏွင့္အညီ ေအာင္ျမင္စြာ ေျဖဆိုႏိုင္ၾကရသည္။ တိပိဋကဓရ ဘြဲ႔ထူးကို ဆြတ္ခူးႏိုင္ရန္မွာ အလြန္တရာ ခက္ခဲလွေပသည္။

ဤမွ်ခက္ခဲေသာ္လည္း ယေန႔အထိ တိပိဋကဓရ၊ တိပိဋကေကာ၀ိဒ ဘြဲ႔ထူးကို ဆြတ္ခူးရရွိေတာ္မူေသာ ရဟန္းျမတ္ အားဇာနည္မ်ားမွာ ၉-ပါးအထိ ေပၚထြက္လာခဲ့ျပီျဖစ္ရာ သာသနာေတာ္အတြက္ ၀မ္းေျမာက္ဖြယ္ အားတက္ဖြယ္ ေကာင္းလွေပသည္။ လႈိက္လွဲစြာလည္း ဦးခိုက္ပူေဇာ္မိပါသည္။

ဤသို႔ သာသနာ့အာဇာနည္ ပုဂၢိဳလ္ထူးမ်ား ေပၚထြက္လာေအာင္ စာရင္းသြင္းေျဖဆိုၾကသည့္ သာသနာ့အာဇာနည္ ေလာင္းလ်ာမ်ားကိုလည္း အထူးေက်းဇူးတင္မိပါသည္။ ခ်ီးက်ဴးဂုဏ္ယူမိပါသည္။ ထို႔ျပင္ စီစဥ္အားေပးခ်ီးေျမႇာက္လ်က္ရွိေတာ္မူၾကေသာ သာသနာ့ဦးေသွ်ာင္ မေထရ္ျမတ္ႀကီးမ်ားကိုလည္း ဦးခိုက္မိပါသည္။ ျပည္သူတို႔၏ သဒၶါေစတနာ ထက္သန္စြာ အားေပးပူေဇာ္မႈတို႔ကိုလည္း သာဓုေခၚမိပါသည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံ ေထရ၀ါဒ ရဟန္းေတာ္မ်ား

ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ေထရ၀ါဒ ရဟန္းေတာ္မ်ားမွာ ၂၀၀၁-ခုႏွစ္ စာရင္းအရ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ လက္ရွိသာသနာျပဳလ်က္ရွိေသာ ရဟန္းေတာ္ေပါင္းမွာ-၁၇၀၁၆၅-ပါး ရွိေပသည္။

ထိုရဟန္းေတာ္မ်ား သီးတင္းသံုးလ်က္ရွိေသာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းေပါင္းမွာ-၅၁၈၁၄-ေက်ာင္း ရွိသည္။
သာသနာ့ႏြယ္၀င္ သီလရွင္ေပါင္းမွာ-၂၆၂၃၂-ပါးျဖစ္ျပီး
သီလရွင္ေက်ာင္းေပါင္းမွာ ၂၆၉၉-ေက်ာင္းရွိသည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံ သာသနာေတာ္တြင္ ဂုိုဏ္းအားျဖင့္ သံဃာ့ဂိုဏ္းႀကီး ၉-ဂုိဏ္းရွိသည္။ ၄င္းတို႔မွာ-

(၁) သုဓမၼာဂုဏ္း

(၂) ေရႊက်င္ဂုိဏ္း

(၃) ဓမၼာႏုဓမၼ (မဟာဒြါရ) နိကာယဂိုဏ္း

(၄) ဓမၼ၀ိနယာႏုေလာမ (မူလဒါြရ) နိကာယဂိုဏ္း

(၅) အေနာက္ေခ်ာင္း ဒါြရဂိုဏ္း

(၆) ေ၀ဠဳ၀န္နိကာယဂိုဏ္း

(၇) စတုဘုမၼိက မဟာသတိပ႒ာန္ (ငွက္တြင္း) ဂိုဏ္း

(၈) ဂဏ၀ိမုတ္ (ကူးတို႔) ဂိုဏ္း

(၉) ဓမၼယုတၱိနိကာယ (မဟာရင္) ဂိုဏ္းတို႔ ျဖစ္သည္။

ႏိုင္ငံေတာ္ သံဃမဟာနာယကအဖြဲ႔ကို အဖြဲ႔၀င္ ဆရာေတာ္ႀကီး ၄၇-ပါးျဖင့္ ဖြဲ႔စည္းထားသည္။

ထိုအဖြဲ႔၀င္ ဆရာေတာ္မ်ားကို အဖြဲ႔ခြဲ သံုးခု ခြဲထားသည္။

ေႏြ အဖြဲ႔ခြဲ၊ မိုး အဖြဲ႔ခြဲ၊ ေဆာင္း အဖြဲ႔ခြဲ တို႔ျဖစ္သည္။

အဖြဲ႔ခြဲတခုသည္ ၄-လစီ သာသနာ့တာ၀န္ကို ထမ္းေဆာင္ရေပသည္။



ေမတၱာျဖင့္

ေမာ္လူး မွ  ထပ္ဆင့္ တင္ၿပ လိုက္ပါသည္
 
ေအာင္ၿပည့္စံုေအး

Wednesday, March 17, 2010

ၾကည္ညိဳေလးစားရေသာသူ

ၾကည္ညိဳေလးစားရေသာသူ

သူ႔အေၾကာင္းကို သိေလေလ၊ သူ႔ကို ၾကည္ညိဳေလေလ။
သူ႔ကို ၾကည္ညိဳေလေလ၊ သူ႔အေၾကာင္းကို သိရေလေလ။

စာေရးသူေျပာလိုေသာ သူ-ဆိုသူမွာ တခ်ိန္က မံုရြာ ျပည္သူ႔ေဆးရံုႀကီးတြင္ အရိုးႏွင့္အေၾကာ အထူးကု ဆရာ၀န္ႀကီးအျဖစ္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္သြားခဲ့ေသာ ေဒါက္တာေက်ာ္ေက်ာ္ျမင့္-ပင္ ျဖစ္သည္။

စာေရးသူတို႔ရြာမွ ဘုန္းေတာ္ႀကီးတပါး ေဆးကုသခဲ့စဥ္က သူ႔ရဲ႔ေဆးခန္းသို႔ စာေရးသူေရာက္ခဲ့ရသည္။ သူသည္ အသားျဖဴျဖဴႏွင့္ ရုပ္ရည္တင့္တယ္သူ တေယာက္ျဖစ္သည္။ သူသည္ လူနာမ်ားႏွင့္ ေျပာဆိုဆက္ဆံရာ တြင္လည္း ေျပျပစ္မႈရွိလွသည္။ ဘာသာေရး ကိုင္းရႈိင္းသူ တေယာက္လည္းျဖစ္သည္။

ဘုန္းေတာ္ႀကီး သူ႔ေဆးခန္းသို႔ သြားစဥ္က စာေရးသူ လိုက္ပါခဲ့သည္။ သူ႔ရဲ႔ေဆးခန္းထဲသို႔ ေရာက္ေရာက္ခ်င္းပင္ သူက-အရွင္ဘုရား၊ ဒီဘက္ကိုၾကြပါဘုရား၊ ဘယ္ေဒသကလဲဘုရား၊ ဘာျဖစ္လို႔လဲဘုရား-ဟူ၍ လက္အုပ္ခ်ီကာ ေျပာဆိုေမးျမန္းသည္။ ထို႔ေနာက္ စမ္းသပ္စစ္ေဆးကာ ေဆးကုသမႈကို ျပဳလုပ္ေဆာင္ရြက္ပါေတာ့သည္။
ေဆးကုသမႈ ျပီးစီးေသာအခါ စာေရးသူက က်သင့္ေသာ ေဆးဖိုး၀ါးခမ်ားကို ေပးေခ်ရန္အတြက္ ဆရာ-ဘယ္ေလာက္က်ပါသလဲ ခင္ဗ်ား-ဟူ၍ ေမးျမန္းသည္။

ထိုအခါ သူက
ဟာ-ေနပါေစဗ်ာ၊ ေပးစရာမလိုပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ဆရာ၀န္ျဖစ္စကတည္းက ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြနဲ႔ သီလရွင္ေတြကို အခေၾကးေငြမယူဘဲနဲ႔ ကုသေပးခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ကိုလဲ ခင္ဗ်ားတို႔နယ္က ရဟန္းသံဃာေတြ မက်န္းမမာျဖစ္ခဲ့ရင္ ကၽြန္ေတာ့္ေဆးခန္းကို ပင့္ခဲ့ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ အခေၾကးေငြ မယူဘဲနဲ႔ ကုသိုလ္ျဖစ္ ကုသပါမယ္-ဟူ၍ လႈိက္လႈိက္လွဲလွဲ ေျပာဆိုသည္။
စာေရးသူသည္ သူ႔ကို အလြန္ေလးစားမိပါသည္။ သူတတ္ေသာပညာျဖင့္ သာသနာေတာ္ကို တဖက္တလမ္းက ကူညီေစာင့္ေရွာက္ေနသူပါတကား။ စာေရးသူတို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ သူ႔လို ဆရာ၀န္မ်ိဳး မ်ားမ်ားရွိလွ်င္ ေကာင္းမွာပဲဟူ၍လည္း ဆႏၵျဖစ္မိသည္။

ဆရာ၀န္အလုပ္သည္ စိတ္ထားေကာင္းမြန္ပါက ကုသိုလ္ ၅-မ်ိဳး ရရွိႏိုင္ပံုကို ၁၉၉၈-ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာလထုတ္ ျမတ္မဂၤလာ စာေစာင္၌ သဒၶမၼရံသီရိပ္သာ ဆရာေတာ္ဘုရားက ေအာက္ပါအတိုင္း ေရးသားထားပါသည္။

(၁) ေမတၱာဘာ၀နာ ကုသိုလ္ရရွိပံု

အထူးသျဖင့္ စိတ္ထားျမင့္ျမတ္ေသာ ဆရာ၀န္မ်ားမွာ ကုသိုလ္ ၅-မ်ိဳး ရရွိတာ ထင္ရွားၾကေပသည္။ စိတ္ထားျမင့္ျမတ္ေသာ ဆရာ၀န္တို႔သည္ မိမိထံသို႔ေရာက္ရွိလာေသာ မက်န္းမာသူ လူမမာမ်ားကို ျမင္ရသည္မွစ၍ က်န္းမာ ခ်မ္းသာေအာင္ ေဆးကုသေပးမည္၊ ေဆးကုသေပးမည္-ဟု စိတ္တြင္ မၾကာခဏ ျဖစ္ေနတတ္ၾကေပသည္။

ဤကဲ့သို႔ျဖစ္ေနျခင္းသည္ ေမတၱာဘာ၀နာ ပြားမ်ားေနျခင္း ျဖစ္ေပသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေမတၱာဘာ၀နာ ကုသိုလ္ကို ရရွိေနၾကေပသည္။

(၂) ကရုဏာဘာ၀နာ ကုသိုလ္ရရွိပံု

စိတ္ထားျမင့္ျမတ္ၾကေသာ ဆရာ၀န္တို႔သည္ ဆင္းရဲဒုကၡ ေ၀ဒနာမ်ားကို ခံစားေနၾကရေသာ မက်န္းမာသူ လူမမာမ်ားကို ျမင္ရသည္မွစ၍ ထိုဆင္းရဲဒုကၡ ေ၀ဒနာမ်ားကို ကင္းေပ်ာက္သြားေစလိုေသာ သနားျခင္း ကရုဏာမ်ား စိတ္တြင္ မၾကာခဏ ျဖစ္ေနတတ္ၾကေပသည္။

ဤကဲ့သို႔ ျဖစ္ေနျခင္းသည္ ကရုဏာဘာ၀နာ ပါြးမ်ားေနျခင္း ျဖစ္ေပသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကရုဏာဘာ၀နာ ကုသိုလ္ကိုလည္း ရရွိေနၾကေပသည္။

(၃) မုဒိတာဘာ၀နာ ကုသိုလ္ရရွိပံု

စိတ္ထားျမင့္ျမတ္ၾကေသာ ဆရာ၀န္တို႔သည္ ေရာဂါေ၀ဒနာ ခံစားရသူ လူမမာမွာ မိမိေဆးကုသေပးလိုက္၍ ေရာဂါေ၀ဒနာ ေပ်ာက္ကင္းကာ ခ်မ္းသာျခင္းႏွင့္ ျပည့္စံုလာသည္ကို ျမင္ရေသာအခါ အလြန္ပင္ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ ျဖစ္ၾကရေပသည္။

ဤကဲ့သို႔ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ ျဖစ္ေနျခင္းသည္ မုဒိတာဘာ၀နာကို ပြားမ်ားေနျခင္း ျဖစ္ေပသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ မုဒိတာဘာ၀နာ ကုသိုလ္ကိုလည္း ရရွိေနၾကေပသည္။

(၄) ဥေပကၡာဘာ၀နာ ကုသိုလ္ရရွိပံု

အခ်ိဳ႔အခ်ိဳ႔ေသာ မက်န္းမာသူ လူမမာတို႔သည္ ဆရာ၀န္မ်ားက ညႊန္ၾကားသည့္အတိုင္း မလိုက္နာၾကေပ။ ေဆးမွန္မွန္ မစားျခင္း၊ ေရွာင္ၾကဥ္ရမည့္ အရာမ်ားကို မေရွာင္ၾကဥ္ျခင္း၊ ခ်ိန္းခ်က္ထားေသာ အခ်ိန္မ်ားတြင္ မလာေရာက္ျခင္းတို႔ေၾကာင့္ ေရာဂါေ၀ဒနာမ်ား မေပ်ာက္ကင္းၾကေပ။ ထိုအခါ ေ၀ဒနာရွင္မ်ားကို ဆရာ၀န္မ်ား ေတြ႔ျမင္ရေသာအခါ ေဒါသ၊ ေဒါမနႆမ်ား မျဖစ္ေစမူ၍ မိမိျဖစ္ေစခ်င္သလို မျဖစ္သည္မွာ ေ၀ဒနာရွင္၏ ကံ-ပဲဟု လ်စ္လ်ဴရႈလိုက္ရေလသည္။

ဤကဲ့သို႔ လ်စ္လ်ဴရႈလိုက္ျခင္းသည္ ဥေပကၡာဘာ၀နာကို ပြားမ်ားျခင္း ျဖစ္ေပသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဥေပကၡာ ဘာ၀နာ ကုသိုလ္ကိုလည္း ရရွိေနၾကေပသည္။

အခ်ိဳ႔အခ်ိဳ႔ေသာ မက်န္းမာသူ လူမမာတို႔သည္ ဆရာ၀န္မ်ားက ညႊန္ၾကားသည့္အတိုင္း လိုက္နာၾကသည္။ ေဆးမွန္မွန္ စားၾကေလသည္။ ေရွာင္ၾကဥ္ဖြယ္မ်ားကို ေရွာင္ၾကဥ္လ်က္ ရွိၾကေပသည္။ ခ်ိန္းခ်က္ထားေသာ အခ်ိန္မ်ား၌ ေရာက္ေအာင္ လာၾကေပသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုမက်န္းမာသူ လူမမာ၏ ေရာဂါေ၀ဒနာတို႔သည္ သက္သာေပ်ာက္ကင္းျခင္း မရွိၾကေပ။ ျပင္းထန္စြာ ခံစားေနရလ်က္ ရွိသည္ကို ျမင္ရေသာအခါ ထိုေရာဂါေ၀ဒနာရွင္အတြက္ စိတ္ႏွလံုး ပူပန္မႈေသာက မျဖစ္ေစမူ၍ အတိတ္ကံေၾကာင့္ပဲဟု လ်စ္လ်ဴရႈၾကရေပသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဥေပကၡာဘာ၀နာကို ပြားမ်ားျခင္း ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဥေပကၡာဘာ၀နာ ကိုလည္း ရရွိေနၾကေပသည္။

(၅) ဒါနကုသိုလ္ ရရွိပံု

အခ်ိဳ႔အခ်ိဳ႔ေသာ မက်န္းမာသူ ေရာဂါရွိသူတို႔သည္ အလြန္ပင္ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးၾကေပသည္။ ဆရာ၀န္မ်ားက ညႊန္ၾကားသည့္ေဆးမ်ားကိုပင္ ၀ယ္ယူဖို႔ရန္ ေငြေၾကးမတတ္ႏိုင္ၾကေပ။ စားဖြယ္၊ ေသာက္ဖြယ္မ်ားကလည္း မျပည့္စံုၾကေပ။ ဤကဲ့သို႔ ခ်ိဳ႔တဲ့ႏြမ္းပါးေသာ ေရာဂါေ၀ဒနာရွင္မ်ားကို စိတ္ထားျမင့္ျမတ္ေသာ ဆရာ၀န္မ်ားက ေတြ႔သိၾကေသာအခါ ေဆး၀ယ္ယူဖို႔ရန္ ေငြေၾကးမ်ား ေထာက္ပံ႔ၾကေလသည္။ သင့္ေလ်ာ္ေသာ ေဆးပစၥည္းမ်ားကို ကိုယ္တိုင္လည္း ၀ယ္ေပးကာ လွဴဒါန္းၾကေလသည္။ မိမိစားသံုးဖို႔ရာ စားဖြယ္ ေသာက္ဖြယ္မ်ားကို ႏြမ္းပါးသူ လူမမာမ်ားကို ေပးကမ္းလွဴဒါန္းေလ့ရွိၾကသည္။ ဤကဲ့သို႔ လွဴဒါန္းျခင္းျဖင့္ ဒါနကုသိုလ္ကိုလည္း ရရွိေနၾကေပသည္။
ဤကား သဒၶမၼရံသီရိပ္သာ ဆရာေတာ္ဘုရား ေရးသားညႊန္ျပခ်က္ ျဖစ္ပါသည္။ အလြန္တန္ဖိုးရွိလွသျဖင့္ ထပ္ဆင့္တင္ျပအပ္ပါသည္။

(ေဌးရီဦး-ျမန္မာစာ)

( ျမတ္မဂၤလာ ၂၀၀၄-ခု ၾသဂုတ္လ)

Wednesday, March 10, 2010

သံုးဆယ္႔ ရွစ္ျဖာမဂၤလာ

သံုးဆယ္႔ ရွစ္ျဖာမဂၤလာ


၁။ လူမိုက္ဆိုလွ်င္ ေရွာင္ေသြလြဲ လို႔ မမီွဝဲႏွင္႔ ကင္းေအာင္ေန။

၂။ ပညာရွိကို အရွည္တြဲလို႔ မီွဝဲ ဆည္းကပ္နည္းယူေစ။

၃။ သံုးပါ ရတနာမိဘမ်ားႏွင္႔ ဆရာ သမားကိုပူေဇာ္ေလ။

ခ်မ္းသာကိုေပး ဆက္ဆံေရး ေမွ်ာ္ေတြးသံုးခ်က္ေပ။

အဲ႔တာမွ ဗုဒၶဝါ ဒ ကမာၻမဂၤလာ ေတြ။



၄။ ကုသိုလ္ ပညာ ဥစၥာ ရဖုိ႔ သင္႔ရာေဒသ အျမဲေန။

၅။ ေရွးကတင္ၾကိဳ ျပဳခဲ႔ဖူးသည္႔ ေကာင္းမႉအထူးရွိပါေစ။

၆။ မိမိကိုယ္ကို ေကာင္းေအာင္ထိန္းလို႔ မတိမ္းေစနဲ႔ ေဆာက္တည္ေလ။

ဥစၥာကိုေပး ေနထိုင္ေရး ေမွ်ာ္ေတြးသံုးခ်က္ေပ။

အဲ႔ဒါမွ ဗုဒၶဝါဒ ကမာၻမဂၤလာေတြ။



၇။ တတ္ေကာင္းတတ္ရာ ဟူသမွ် ကို ၾကားျမင္သုတ ရွိပါေစ။

၈။ အိုးအိမ္တည္ေထာင္ ဝမ္းစာေရးနဲ႔ အသက္ေမြးဖို႔ အတတ္သင္ေလ။

၉။ လူႏွင္႔ဆိုင္ရာ က်င္႔ဝတ္မ်ားကို ေကာင္းစြာသင္ၾကားနားလည္ေစ။

၁၀။ မွန္ကန္ယဥ္ေက်း ခ်ိဳသာေအး ဆိုေရးတတ္ပါေစ။

အဲ႔ဒါမွ ဗုဒၶဝါဒ ကမာၻမဂၤလာေတြ။



၁၁။ ျမင္႔မိုရ္ေရႊေတာင္ မိဘ ေၾကြးကို ေကာင္စြာဆပ္ေပး ဝတ္ေက်ေက်။

၁၂။ ေၾကြးသစ္ခ်ကာ သားႏွင္႔ မယား ေျမွာက္စားခ်ီးျမွင္႔ ဝတ္ကုန္ေစ။

၁၃။ အလုပ္တာဝန္ မလစ္ဟင္းနဲ႔ အျပစ္ကင္းေအာင္ လုပ္ပါေလ။

စည္းစိမ္ ကို ေပး ျပဳ စုေရး ေမွ်ာ္ေတြးသံုးခ်က္ေပ။

အဲ႔ဒါမွ ဗုဒၶဝါဒ ကမာၻမဂၤလာေတြ။



၁၄။ သံုးတန္ေစတနာ ျဖဴစင္လန္းလို႔ ေပးကမ္း ေဝမွ် လွဴႏိုင္ေစ။

၁၅။ ကိုယ္ႏွုတ္စိတ္ၾကံ မမိုက္မွားနဲပ သုစရုိတ္ တရားကို က်င္႔ပါေလ။

၁၆။ ေဆြမ်ိဳးေတြ ကို ျပင္ပမထားနဲ႔ သဂၤဟတရားနဲ႔ခ်ီးေျမွာက္ေလ။

၁၇။ သန္႔ စင္ျပစ္မ်ိဳး လူထုအက်ိဳး သယ္ပိုးရြတ္ေဆာင္ေလ။

အဲ႔ဒါမွ ဗုဒၶဝါဒ ကမာၻမဂၤလာေတြ။



၁၈။ မေကာင္းမွူေတြ ဟူသမွ်ကို မေတြ႔ခင္ကေရွာင္ၾကဥ္ေလ။

၁၉။ ေတြ႔ၾကံဳလာလွ်င္ မလြန္က်ဴးနဲ႔ အထူးသျဖင္႔ ေစာင္႔စည္းေန။

၂၀။ အရက္ေသစာ မေသာက္စားနဲ႔ ေမွာက္မွားတတ္တဲ႔ အရာေပ။

၂၁။ လုပ္ကိုင္ေျပာၾကားသတိထား တရားမေမ႔ေစ။

အဲ႔ဒါမွ ဗုဒၶဝါဒ ကမာၻမဂၤလာေတြ။



၂၂။ အသက္ဂုဏ္ဝါ ကိုယ္႔ ထက္ၾကီးက ဆည္းကပ္ခစား ရိုေသေသ။

၂၃။ မာနတံခြန္ ဂုဏ္မၾကြနဲ႔ ကိုယ္႔ ကိုႏွိမ္႔ ခ်အျမဲေန။

၂၄။ ေလာဘအပို လိုမလိုက္နဲ႔ ကိုယ္ထိုက္တာနဲ႔ ေက်နပ္ေလ။

၂၅။ ကိုယ္႔ေပၚျပဳဖူး သူ႔ေက်းဇူး အထူးသိတတ္ေစ။

၂၆။ ေကာင္းက်ိဳးဆင္႔ပြား ျမတ္တရား နာၾကားမျပတ္ေပ။

အဲ႔ဒါမွ ဗုဒၶဝါဒ ကမာၻမဂၤလာေတြ။



၂၇။ ဝတ္စားေနထိုင္ ရန္ခပ္သိမ္း စိတ္ကိုခ်ဴပ္ထိန္း သည္းခံေလ။

၂၈။ ေၾကာင္းက်ိဳး ျပညြန္ ဆံုးမစကားကို ေျပာၾကားလာက နာလြယ္ေစ။

၂၉။ သူျမတ္ပုဂၢိဳလ္ ဟူသမွ်ကို မၾကာခဏေတြ႔ဆံုေလ။

၃၀။ သဘာဝေတြး မွန္ကန္ေရး ေဆြးေႏြးမျပတ္ေပ။

အဲ႔ဒါမွ ဗုဒၶဝါဒ ကမာၻမဂၤလာေတြ။



၃၁။ ေလာကီအာရံု ဇိမ္ယစ္မူး လို႔ အေပ်ာ္မက်ဴးနဲ႕ ျခိဳးျခံေလ။

၃၂။ေမတၱာ ျဗဟၼစိုရ္ လက္ကိုင္သံုးလို႔ သူျမတ္က်င္႔ထံုး ယြင္းမေသြ။

၃၃။ ေလးပါး သစၥာ ဥာဏ္ျမင္ၾကည္႔လို႔ အမွန္သိေအာင္ ၾကိဳးစားေလ။

၃၄။ ဒုကၡလြတ္ကင္း နိဗၺာန္ ခ်ဥ္းအလင္း ေပါက္ႏိုင္ေစ။

အဲ႔ဒါမွ ဗုဒၶဝါဒ ကမာၻမဂၤလာေတြ။



၃၅။ ဆင္းရဲခ်မ္းသာ သဘာဝ ေတြ႔ၾကံဳေနၾက လူတိုင္းေပ။

၃၆။ ေကာင္းဆိုးႏွစ္တန္ အစံုတြဲလို႔ တစ္လဲ စီလွည္႔ အျမဲေန။

၃၇။ ေလာကဓံၾကံဳ မျဖံဳတမ္းေပါ႔ မတုန္စမ္းနဲ႔ စိတ္ခိုင္ေစ။

၃၈။ ေသာကကိုထိန္း ရမၼက္သိမ္း ေအးျငိမ္း ခ်မ္းသာေန။

အဲ႔ဒါမွ ဗုဒၶဝါဒ ကမာၻမဂၤလာေတြ။

Friday, February 19, 2010

ဗုဒၶဘုရားရွင္ ညႊန္ျပေတာ္မူေသာ အသက္ရွည္ေၾကာင္း နည္းလမ္းေကာင္းမ်ား

လူ႔ဘ၀ကို ရရွိလာၾကေသာ လူသားတိုင္းပင္ အသက္ရွည္လိုၾကသည္။ အသက္ရွည္ရာရွည္ေၾကာင္း နည္းလမ္းေကာင္းမ်ားကို ရွာေဖြလိုက္နာၾကသည္။ အသက္ရွည္ရာရွည္ေၾကာင္း အစာအားဟာရမ်ားႏွင့္ ေဆး၀ါးမ်ားကို မွီ၀ဲသံုးေဆာင္ၾကသည္။

ဤသို႔ အသက္ရွည္လိုသည္မွာ သဘာ၀ပင္ ျဖစ္သည္။ အသက္ရွည္မွပင္ ကၽြႏ္ုပ္တို႔သည္ မိမိအက်ိဳးအတြက္လည္းေကာင္း။ အမ်ားအက်ိဳးအတြက္ လည္းေကာင္း။ ႏွစ္ပရိေစၧာဒရွည္ၾကာစြာ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္မည္။ ေကာင္းမႈကုသိုလ္မ်ားကို ေကာင္းစြာ အားပါးတရ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္မည္။ လူ႔ဘ၀ တိုးတက္ရာတိုးတက္ေၾကာင္း လုပ္ငန္းေဆာင္တာမ်ားကိုလည္း ေကာင္းစြာေဆာင္ရြက္ႏိုင္ေပမည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ဗုဒၶျမတ္စြာသခင္၏ အသက္ရွည္ရာရွည္ေၾကာင္း နည္းလမ္းေကာင္းမ်ားကို တင္ျပလိုပါသည္။ ဘုရားရွင္သည္ လူ႔ဘ၀၌ အသက္ရွည္ေၾကာင္းတရား ငါးပါးကို ပဥၥမအဂၤုတၱရပါဠိေတာ္ ဂိလာန၀ဂ္၌ ထုတ္ေဖာ္ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့သည္။

ဗုဒၶဘုရားရွင္က အသက္ရွည္စြာ ေနထိုင္ႏိုင္ရန္အတြက္ ပထမအခ်က္မွာ

သပၸါယကာရီ ေဟာတိ=ဟူ၍ ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့သည္။

ဆိုလိုရင္း အနက္အဓိပၸါယမွာ မိမိခႏၶာကိုယ္ႏွင့္ မသင့္ေလ်ာ္ေသာ အစားအစာ၊ အေနအထိုင္၊ အေအးအပူ၊ ဥတုရာဦမ်ားကို ေရွာင္ၾကဥ္ရမည္။ သင့္ေလ်ာ္ေသာ အစားအစာ၊ အေနအထိုင္၊ အေအးအပူ၊ ရာသီဥတုမ်ားကို မွီ၀ဲသံုးေဆာင္ ျပဳလုပ္ ေနထိုင္ရမည္ဟူ၍ ဆိုလိုသည္။

ထို႔ေနာက္ ဘုရားရွင္က ဒုတိယအခ်က္အေနနဲ႔

သပၸါယမတၱံ ဇာနာတိ=ဟူ၍ ေဟာၾကားေတာ္မူသည္။

ဆိုလိုရင္း အနက္အဓိပၸါယ္မွာ=သင့္ေလ်ာ္ေသာ အစားအစာ၊ အေနအထိုင္၊ အေအးအပူ၊ ဥတုရာသီမ်ားကို မွီ၀ဲသံုးေဆာင္ျပဳလုပ္ရာတြင္လည္း မိမိခႏၶာကိုယ္ႏွင့္ မွ်တရံု အတိုင္းအရွည္ပမာဏကို သိ၍ မီွ၀ဲသံုးေဆာင္ ျပဳလုပ္ေနထိုင္ရမည္ဟူ၍ ျဖစ္သည္။

ထို႔ေနာက္ တတိယအခ်က္အေနျဖင့္ ဗုဒၶဘုရားရွင္က ပရိဏတေဘာဇီ စ ေဟာတိ=ဟူ၍ ေဟာၾကားေတာ္မူသည္။

ဆိုလိုရင္း အနက္အဓိပၸါယ္မွာ=အစားအစာမ်ားကို မွီ၀ဲသံုးေဆာင္ေသာအခါ ေၾကခဲက်က္ခဲေသာ အစာၾကမ္းမ်ားကို ေရွာင္ႏိုင္သမွ် ေရွာင္၍ ေၾကလြတ္က်က္လြယ္ေသာ အစားအစာတို႔ကို မွီ၀ဲသံုးေဆာင္ရမည္ဟူ၍ ျဖစ္သည္။

စတုတၳအခ်က္အေနျဖင့္ ဗုဒၶဘုရားရွင္က သီလ၀ါ စ=ဟူ၍ ေဟာၾကားေတာ္မူသည္။

ဆိုလိုရင္းအနက္အဓိပၸါယ္မွာ=သူ႔အသက္ မသတ္ျခင္း၊ သူ႔ဥစၥာ မခိုးျခင္း။ သူတပါး သားသမီးမ်ားကို မလြန္က်ဴးမဖ်က္ဆီးျခင္း။ လိမ္ညာ၍ မေျပာျခင္း။ အရက္ေသစာ မေသာက္စားျခင္း။ စေသာ အက်င့္သီလႏွင့္ ျပည့္စံုရမည္ဟူ၍ ျဖစ္သည္။

ပဥၥမအခ်က္အေနျဖင့္ ဗုဒၶဘုရားရွင္က ကလ်ာဏ မိေတၱာ စ=ဟူ၍ ေဟာၾကားေတာ္မူသည္။

ဆိုလိုရင္း အနက္အဓိပၸါယ္မွာ=စိတ္ႏွလံုးကို ခ်မ္းေျမ့ေစတတ္ေသာ မိတ္ေကာင္း ေဆြေကာင္း သားေကာင္း သမီးေကာင္း လင္ေယာကိ်ားေကာင္း ဇနီးေကာင္းမ်ာၚႏွင့္ ျပည့္စံုရမည္။ အတူတကြ ေနထိုင္ရမည္ဟူ၍ ျဖစ္သည္။

ထို႔ျပင္ ဗုဒၶဘုရားရွင္က အသက္ရွည္ေၾကာင္း ကုသိုလ္ ၆-မ်ိဳးကိုလည္း ျပဳၾကရန္ ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့သည္။

မဟာ၀ဂ္ပါဠိေတာ္၌ အထင္အရွား ပါရွိသည္။ ယင္းတို႔မွာ-

(၁) ပရိသာ၀နဒါန=ေရစစ္အလွဴ

(၂) အာ၀ါသဒါန=ဇရပ္၊ တန္ေဆာင္း၊ ဂူေက်ာင္းမ႑ပ္ အလွဴ

(၃) ဂိလာန၀တၳဳဒါန=သူနားတို႔အား ေဆးေပးအပ္ လွဴဒါန္းျခင္းအလွဴ

(၄) ဇိဏၰကာ၀ါသ ပဋိသခၤရဏဒါန=ပ်က္စီးယိုယြင္းေနေသာ ေစတီ၊ တန္ေေဆာင္း၊ ေက်ာင္း၊ ဇရပ္၊ တံတားတို႔ကို ျပင္ဆင္ေဆာက္လုပ္မႈ အလွဳ

(၅) ဇီ၀ိတဒါန=သတၱ၀ါတို႔ကို အသက္ကယ္ျခင္း၊ ေဘးမဲ့ေပးလႊတ္ျခင္းအလွဴ

(၆) ပဥၥသီလ သမာဒါန=ငါးပါးသီလကို ခါး၀တ္ပုဆိုး၊ ထဘီကဲ့သို႔ ျမဲစြာေစာင့္ထိန္းမႈ ကုသိုလ္တို႔ ျဖစ္ေပသည္။

ဤကား ဗုဒၶဘုရားရွင္ ေဟာၾကားညႊန္ျပေတာ္မူေသာ အသက္ရွည္ရာရွည္ေၾကာင္း နည္းလမ္းေကာင္းမ်ားပင္ ျဖစ္သည္။ အလြန္အဖိုးထိုက္တန္လွသျဖင့္ အသက္ရွည္လိုသူတိုင္း က်င့္ၾကံပြားမ်ား အားထုတ္ေနထိုင္ႏိုင္ၾကေစရန္ တင္ျပအပ္ပါသည္။


( တနည္း ) အသက္ရွည္နည္း ၁၀-ခ်က္

အေမရိကန္ႏိုင္ငံရွိ လူမႈေရး ပညာရွင္မ်ားႏွင့္ ေဆးပညာရွင္မ်ား ပူးေပါင္း၍ အသက္ ၁၂၁-ႏွစ္၊ ၁၂၂-ႏွစ္ သက္ႀကီးရြယ္အိုမ်ားအား သုေတသနျပဳခဲ့ရာ က်န္းမာသက္ရွည္နည္း ၁၀-ခ်က္ကို ေတြ႔ရွိခဲ့သည္။

(၁) အိပ္ရာမွ ေစာေစာထျပီး လမ္းေလွ်ာက္ျခင္း။

(၂) နံနက္စာ မွန္မွန္ စားသံုးျခင္း။

(၃) နံနက္ေစာေစာ ေရမ်ားမ်ား ေသာက္ျခင္း။

(၄) ေန႔လယ္ေန႔ခင္း ၁၅-မိနစ္၊ သို႔မဟုတ္ နာရီ၀က္ နားျပီးေနာက္ အျငိမ္မေနဘဲ အလုပ္ရွာလုပ္ျခင္း။

ဥပမာ-ေရခပ္ျခင္း၊ စာေရးစာဖတ္ျခင္း။

(၅) ညေနစာ ညစာ ေလွ်ာ့စားျခင္း။

(၆) ေရကူးျခင္း၊ စက္ဘီးစိီးျခင္း၊ ေတာလမ္းခရီး ေလွ်ာက္သြားျခင္း၊ ေတာေတာင္ေရေျမ သဘာ၀ရႈခင္း ခံစားျခင္း။

(၇) သူတပါးကိစၥ၊ ရပ္ေရးရြာေရးကိစၥရပ္မ်ားကို စိတ္အားထက္သန္စြာ အက်ိဳးေဆာင္ရြက္ျခင္း။

(၈) တေယာက္နည္းမေနဘဲ ၀ိုင္းဖြဲ႔ရယ္ေမာ စကားေျပာျခင္း၊ သီခ်င္းဆိုျခင္း၊ ပူပင္ေသာကကို ဖယ္ထုတ္ျပီး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနျခင္း။

(၉) ကိုယ္ကာယ ေလ့က်င့္မႈ၊ လႈပ္ရွားမႈမ်ားကို မျပင္းမထန္ ေန႔စဥ္မွန္မွန္ လုပ္ေဆာင္ျခင္း။

(၁၀) သူတပါးအေပၚ ဘယ္ေတာ့မွ မေကာင္းမၾကံဘဲ ရန္သူမိတ္ေဆြအားလံုးအတြက္ ဆုေတာင္းေမတၱာပို႔သျခင္း။


( Health Digest ဂ်ာနယ္ (၁၇-၃-၂၀၀၄) ေကတီေအာင္သိန္း (ရန္ကုန္တကၠသိုလ္) ၏ က်န္းမာအသက္ရွည္နည္း လွ်ိဳ႔၀ွက္ခ်က္ (၁၀) ခ်က္မွ )

Thursday, February 18, 2010

Do we stay in a Heavenly realm forever? Is Heaven the ultimate goal?

Beings who have done much good and accumulated much positive kamma may be reborn in a Heavenly realm. If one is not yet able to achieve Nibbana, the Buddha encouraged all of us to lead upright and virtuous lives in order for us to be reborn in a Higher realm, and more importantly to protect ourselves from rebirth in a Lower realm.

While existence in a Heavenly realm may be for an extremely long time, it is still not forever. Beings in such realms will also eventually pass away and be reborn once their positive kamma has been exhausted.

As such, Buddhists do not consider rebirth in a Heavenly realm to be the ultimate goal. For most Buddhists, the ultimate objective would be to attain Nibbana.

It is said that Nanda, the Buddha's half-brother, was discontented and told the Buddha he wanted to give up the holy life. The Buddha then brought him to one of the Heavenly realms and showed him all its delights. The Buddha promised him that he would be able to enjoy all these delights if he practiced the Dhamma well. This inspired Nanda and he practiced very hard so that he could be reborn in that heavenly realm.

While practicing, Nanda gradually realized that Nibbana is a far greater happiness than being in Heaven, and he then released the Buddha from his earlier promise.

What if we have already done many bad things? Can we ask the Buddha to forgive us?

The Buddha is considered our Teacher and not someone that we pray to for forgiveness. Buddhists do not believe in any external agencies that we must ask forgiveness from, or worship for salvation.

If Buddhists were to ask for forgiveness, it would be to the person that we wronged, and not to a third party or external agency. If it were not possible to be forgiven by the person we wronged or to make amends, then we should let the matter go, learn from it and forgive ourselves, of course provided that we are sincere about it.

The Buddha teaches us that we are each responsible for our own actions, and that we are each capable of shaping our own destinies. We should thus consider carefully before doing anything wrong, and instead try to do right at all times.

If you are unsure whether an action is right or wrong, you can apply this simple rule of thumb as taught by the Buddha : if the action harms either yourself or another, or both; then avoid doing that action. If not, then go right on ahead!

Abraham Lincoln :


"When I do good, I feel good.


When I do bad, I feel bad.


That's my religion."

The Buddhist Texts

The Buddhist Texts

The Teachings of the Buddha, known also as the Dhamma, were collated into three separate sets of books. These books are collectively known as the Tipitaka. The total amount of material is vast and is estimated to be more than twice that of the Encyclopaedia Britannica.

Although some changes and revisions in the Tipitaka are inevitable over the 2,500 years or so it has been in existence, it is estimated that up to 90% of the Teachings remain unaltered. This is because when it was recited, it was done so with several hundred monks reciting together at the same time. When it was finally committed to writing around 80 BC, large groups of monks also undertook this task in unison. This made changing or altering the Tipitaka very difficult. Reproductions of the original texts survive today and are well preserved in Sri Lanka.

The Sutta Pitaka

Subdivided into five separate collections, the Sutta Pitaka contains all of the Buddha's discourses as well as several from his most senior disciples. The Buddha was extremely successful in his Teachings as he used the language of the common people, which is called Pali.

He adapted the manner and style of His discourses such that he used simpler concepts for the ordinary folk, and more complex ideas for educated and intellectual audiences. He taught everyone from peasants to kings.

The Teachings range from guidelines for individual behaviour to highly sophisticated commentaries on politics and social philosophy. They are pragmatic and readily applicable to daily life. And despite being taught more than 2,500 years ago, His Teachings are still very much pertinent today.


The Vinaya Pitaka

Also divided into five books, the Vinaya Pitaka lays down the rules and guidelines for the Sangha or the community of monks and nuns. With every monk and nun having equal rights, the Sangha is possibly the earliest form of a democratically governed organization still functioning today.

The Abhidhamma Pitaka

Known as the Higher Teachings of the Buddha, the Abhidhamma Pitaka is a monumental and extremely complex and sophisticated approach to the Dhamma. It contains the Buddhist doctrines arranged and classified in a highly systematic set of seven books.

Although traditionally attributed to the Buddha, many commentators now regard the Abhidhamma as the work of later scholar monks who distilled the Teachings of the Buddha into this amazing set of documents.

It deals with the concepts of existence and reality. It analyzes the human thought processes and examines the constituents of mind and matter. Many of its concepts relating to reality and perception have anticipated the works of modern thinkers and scientists.

သခ်ႋဳင္းေလးတခုရဲ႔ အုတ္ဂူေလးမွာ ေရးထားသည့္စာ

သခ်ႋဳင္းေလးတခုရဲ႔ အုတ္ဂူေလးမွာ ေရးထားသည့္စာ

Remember friends, as you pass by, as you are now,

so once were I, as I am now.

So You must be prepared yourselves and follow me'



မိတ္ေဆြ၊ ငါ့အနားက ျဖတ္သြားတဲ့အခါ သတိျပဳလိုက္စမ္းပါ။

ငါလည္းပဲ တခါတုန္းက မင္းလိုပဲ အသက္ရွင္ခဲ့ဖူးတာပါပဲ။

မင္းလည္းပဲ တေန႔က်ရင္ အခု ငါ့လို ျဖစ္လာမွာပါ။

ျပင္ဆင္စရာရွိသမွ် ျပင္ဆင္ျပီးရင္ ငါ့ေနာက္လိုက္ခဲ့ေပါ့။

ေနမ၀င္ခင္ ရိကၡာျပင္ပါ။ ( အနိစၥ၊ ဒုကၡ၊ အနတၱ )။



အထက္ပါ သံေ၀ဂစာကို ရန္ကုန္ျမိဳ႔ ေရေ၀းသုႆာန္ရွိ နားေရးခန္းမတြင္ ကၽြႏ္ုပ္တို႔ ဖတ္ရႈခဲ့ရသည္။ အခန္းထိပ္တြင္ ကြယ္လြန္သူ၏ ရုပ္ကလာပ္ကို ျပင္ဆင္ထားသည္။ အခန္းတြင္း၌လည္း အသုဘရႈသူမ်ား ၀ိုင္း၀န္းထိုင္ေနၾကသည္။ ထိုအခန္းရွိ ရုပ္ကလာပ္အနီး နံရံေပၚတြင္ ဤသံေ၀ဂစာကို အမ်ားသူငါ ဖတ္ရႈဆင္ျခင္ ႏိုင္ရန္ စာလံုးႀကီးမ်ားျဖင့္ ေရးထားသည္။ အသုဘရႈသူအားလံုးလိုလိုပင္ ဖတ္ရႈဆင္ျခင္မိၾကေပလိမ့္မည္။

အလြန္ထိမိေသာ သံေ၀ဂစာကေလး ျဖစ္သည္။အထူးသံေ၀ဂ ရရွိသျဖင့္ ထိုစာကို ကူးယူကာ အမ်ားသူငါ ဖတ္ရႈဆင္ျခင္ႏိုင္ရန္ ဒါနသံေ၀ဂျပဳထားျခင္းျဖစ္သည္။ အလြန္တန္ဖိုးရွိသည့္ ေကာင္းမႈပင္တည္း။

ဤသံေ၀ဂစာကို ကၽြႏ္ုပ္တို႔ ဖတ္ရႈကာ အမ်ိဳးမ်ိဳး ဆင္ျခင္မိသည္။ ဗုဒၶဘုရားရွင္၏ တရားေတာ္အရ ေသျခင္းအေၾuာင္း ေလးပါးရွိသည္။ ယင္းတို႔မွာ-

၁။ အသက္တမ္းကုန္၍ ေသျခင္း။

၂။ ကံအစြမ္းကုန္၍ ေသျခင္း။

၃။ အသက္တမ္း ကံအစြမ္း ၂-မ်ိဳးကုန္၍ ေသျခင္း။

၄။ ဥပေစၧဒကကံေၾကာင့္ ေသျခင္းတို႔ ျဖစ္သည္။

ဥပမာ-

ဆီမီးျငိမ္းရာ၌ -

၁။ ဆီကုန္ျခင္း။

၂။ မီးစာကုန္ျခင္း။

၃။ ဆီႏွင့္မီးစာ ၂-မ်ိဳးလံုး ကုန္ျခင္း။

၄။ ဆီႏွင့္မီးစာ ရွိေသးပါေသာ္လည္း ေလျပင္းတိုက္ခတ္ျခင္း၊ သို႔မဟုတ္-တမင္ျငိမ္းသတ္ျခင္းဟူ၍ အေၾကာင္းေလးမ်ိဳး ရွိသကဲ့သို႔ ျဖစ္ေပသည္။
( ၁ )

သက္တမ္းကုန္ျခင္း ဆိုရာ၌-

ဘုရားရွင္လက္ထက္ေတာ္တြင္ အသက္တမ္း ၁၀၀-ဟုဆို၏။ ယခု ၇၅-ႏွစ္တမ္း ခန္႔မွန္းၾကသည္။ သင့္ေတာ္ရံု ကံပါလာသူတို႔သည္ သတ္မွတ္ထားအပ္ေသာ အသက္တမ္းကို မေက်ာ္လြန္ႏိုင္ ၾကေပ။ အလြန္ကံထူးသူတို႔သာ အသက္တမ္းကို ေက်ာ္လြန္ႏိုင္ၾကေပသည္။ ဘုရားလက္ထက္ေတာ္၌ အရွင္မဟာကႆပ၊ အရွင္အာနႏၵာ၊ ေက်ာင္းအမ ၀ိသာခါတို႔သည္ အသက္ ၁၂၀-ရွည္ၾက၏။ အရွင္ဗာကုလသည္ အသက္ ၁၆၀-ရွည္၏။ ထိုပုဂၢိဳလ္မ်ားကား အလြန္ကံထူးသူမ်ားတည္း။

ထိုသို႔ ကံအထူးလည္း မပါ။ ပါရွိေသာ သာမန္ေလာက္ကံကလည္း အသက္တမ္းကို ေက်ာ္လြန္ေအာင္ မေဆာင္ေတာ့ဘဲ ၇၅-ႏွစ္တမ္း၌ ၇၅-ႏွစ္ျပည့္၍ ေသရျခင္းကို အသက္တမ္းကုန္၍ ေသရျခင္းဟု ေခၚ၏။ မီးစာရွိေသးေသာ္လည္း ဆီကုန္၍ မီးျငိမ္းရျခင္းႏွင့္ တူ၏။

( ၂ )

ကံအစြမ္းကုန္၍ ေသရျခင္းဆိုသည္မွာ-

အျခားမဟုတ္၊ ဘ၀တခုကို စီမံလိုက္ေသာကံသည္ ပဋိသေႏၵေနရသည့္ အခ်ိန္မွစ၍ မိမိသတၱိ မကုန္ေသးသမွ် ဘ၀မျပတ္ေအာင္ (မေသေအာင္) အစဥ္တစိုက္ အျမဲဖန္တီးလ်က္ရွိ၏။ ထိုမူလ စီမံလိုက္ေသာ ကံ၏အစြမ္းကို အားေပးကူညီေသာ အျခားကံမ်ားလည္း ရွိေသး၏။ ထိုမူလစီမံလိုက္ေသာ ကံႏွင့္ အားေပးကူညီၾကေသာ ကံတို႔၏ အစြမ္းသတၱိ ကုန္လွ်င္ကား အသက္တမ္းက မကုန္ေသးေသာ္လည္း ဧကန္မုခ် ေသၾကရေတာ့မည္။ ၇၅-ႏွစ္တမ္း၌ ကံအစြမ္းက ၅၀-ေလာက္သာရွိလွ်င္ ၅၀-အရြယ္မွာပင္ ေသၾကရသည္။

ဥပမာ-

ဆီမကုန္ေသးေသာ္လည္း မီးစာကုန္လွ်င္ ဧကန္ မီးျငိမ္းရသကဲ့သို႔ ျဖစ္ေပသည္။

( ၃ )

အခ်ိဳ႔ေသာသတၱ၀ါတို႔ကား အသက္တမ္းလည္း ကုန္၊ ကံစြမ္းလည္း ကုန္ျခင္းေၾကာင့္ ေသၾကရသည္။ ဆီလည္း ကုန္၊ မီးစာလည္း ကုန္ျခင္းေၾကာင့္ မီးျငိမ္းရျခင္းႏွင့္ တူ၏။

ဤတြင္ ၇၅-ႏွစ္တမ္း၌ ၇၅-ႏွစ္ေလာက္ေနဖို႔ရန္ ကံပါသူ၏ ၇၅-ႏွစ္ျပည့္၍ ေသရမႈကို အသက္တမ္း၊ ကံစြမ္း ႏွစ္မ်ိဳးစံုကုန္ျခင္းေၾကာင့္ ေသရျခင္း-ဟု ေခၚ၏။

(၄)

အခ်ိဳ႔ေသာသတၱ၀ါတို႔ကား အသက္တမ္းလည္း မကုန္ေသး၊ ကံအစြမ္းလည္း မကုန္ေသး၊ ယခုဘ၀မွာ ျဖစ္ေစ ျပဳမိေသာ အကုသိုလ္ကံက အခြင့္ရသျဖင့္ တနည္းနည္းႏွင့္ ေသရေတာ့၏။ ေျမြကိုက္၍ ေသျခင္း၊ အဆိပ္မိ၍ ေသျခင္း၊ တုတ္ ဓား ေသနတ္ စသည့္ လက္နက္တို႔ေၾကာင့္ ေသျခင္း၊ ေရနစ္ ေသျခင္း၊ မီးေလာင္ ေသျခင္း၊ ကားတိုက္ ေသျခင္း စသည္တို႔သည္ ေရွးမေကာင္းမႈကံေၾကာင့္ ေသရျခင္းျဖစ္သည္။

ဥပမာ-

မီးစာ ဆီ ႏွစ္မ်ိဳးလံု မကုန္ေသးဘဲ ေလျပင္းတိုက္ခတ္မႈ၊ တမင္ျငိမ္းသတ္မႈေၾကာင့္ မီးျငိမ္းျခင္းမ်ိဳးကဲ့သို႔တည္း။

ဤကား ဗုဒၶတရားေတာ္လာ ေသျခင္းအမ်ိဳးမ်ိဳး ျဖစ္သည္။ ကၽြႏ္ုပ္တို႔သည္ တေန႔ေန႔တြင္ ဤေသျခင္းေလးမ်ိဳး အနက္ တမ်ိဳးမ်ိဳးႏွင့္ ေသၾကရမည္မွာ မုခ်ျဖစ္သည္။ ေသျခင္းေလးမ်ိဳးအနက္ တမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ ကၽြႏ္ုပ္တို႔ထက္ အသက္ႀကီးသူ၊ အရြယ္ႀကီးသူမ်ားလည္း ေသေနၾကသည္။ ကၽြႏ္ုပ္တို႔ႏွင့္ အသက္တူ၊ အရြယ္တူမ်ားလည္း ေသေနၾကသည္။ ကၽြႏ္ုပ္တို႔ေအာက္ အသက္ငယ္သူ၊ အရြယ္ငယ္သူမ်ားလည္း ေသေနၾကသည္။

ဘုရားေဟာတရားေတာ္လာ အနိစၥ ဒုကၡ အနတၱတို႔၏ သေဘာကို ကြယ္လြန္သူက ေျပာျပေနဟန္ အထက္ပါ သံေ၀ဂစာ၌ ေဖာ္ျပထားသည္။ အလြန္ထိမိလွသည္။ တခါက အသက္ရွင္ခဲ့ဖူးေသာ ယခုကြယ္လြန္သူနည္းတူပင္ ကၽြႏ္ုပ္တို႔သည္ အေႏွးႏွင့္အျမန္ ျဖစ္ၾကရေပေတာ့မည္။ သူက ေရွ႔ကသြားႏွင့္၍ ကၽြႏ္ုတို႔က ေနာက္က လိုက္ၾကရ မည္မွာ မုခ်ျဖစ္သည္။

ဤသို႔ ေနာက္က မလိုက္မီ သံေ၀ဂစာ၌ ေဖာ္ျပထားသကဲ့သို႔ ကၽြႏ္ုပ္တို႔သည္ ျပင္ဆင္စရာ ရွိသမွ် ျပင္ဆင္ၾကရေပမည္။ ယင္းသို႔ ျပင္ဆင္ရာ၌ တမလြန္ဘ၀သို႔ ပါသြားမည့္ရိကၡာကို ေနမ၀င္ခင္ အစြမ္းကုန္ ျပင္ဆင္ထားၾကရေပမည္။ ဤရိကၡာကား အျခားမဟုတ္ ဒါန၊ သီလ၊ ဘာ၀နာ တည္းဟူေသာ ရိကၡာႀကီးမ်ားပင္တည္း။

Wednesday, February 17, 2010

ကြယ္လြန္ခါနီး တရားနာရျခင္း အက်ိဳး

ကြယ္လြန္ခါနီး တရားနာရျခင္း အက်ိဳး

စာေရးသူအရွင္၏ မယ္ေတာ္ႀကီးသည္ မႏၲေလးတိုင္း ၀မ္းတြင္းျမိဳ႔နယ္ ဘုရားစုကိုးရြာ ကသစ္စံျပေက်းရြာ၌ ေနထိုင္သည္။ အမည္မွာ ေဒၚလွတုတ္ ျဖစ္သည္။

မၾကာမီက မယ္ေတာ္ႀကီးသည္ ကိုယ္ေရာင္ေရာဂါစြဲကပ္ခဲ့သည္။ ရက္ေပါင္း ၂၀-ခန္႔ အၾကာတြင္ စာေရးသူထံ ေဆြမ်ိဳးမ်ားက တယ္လီဖုန္းျဖင့္ အေၾကာင္းၾကားၾကသည္။ စာေရးသူသည္ ရန္ကုန္ျမိဳ႔ ေက်ာင္းေတာ္ရာ ေရႊက်င္တိုက္ နမူနာ စံေက်ာင္း၌ သီတင္းသံုးေနထိုင္လ်က္ရွိသည္။

စာေရးသူက မယ္ေတာ္ႀကီး သက္သာရာရေအာင္ ရြာရွိ ဆရာ၀န္ျဖင့္ ကုသရန္ မွာၾကားသည္။ မသက္သာေၾကာင္း ျပန္ၾကားသျဖင့္ ျမန္မာတိုင္းရင္းေဆးဆရာကို ပင့္၍ ကုသခိုင္းသည္။ ထို႔ျပင္ မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး၏ သစၥာတရား တိပ္ေခြကို ဖြင့္ေပး၍ နာယူေစရန္လည္း မွာၾကားလိုက္သည္။မၾကာမီ စာေရးသူထံ ရြာကေဆြမ်ိဳးမ်ားက ဖုန္းဆက္ အေၾကာင္းၾကားၾကသည္။ မယ္ေတာ္ႀကီးမွာ အစာ မ၀င္ေတာ့ေၾကာင္း၊ သားဦးပဥၨင္းကိုသာ ေတြ႔ခ်င္ေၾကာင္း ငါ့သားကသာ ငါ့ကိုတရားေဟာေပးမွာ-ဟု ေျပာၾကားေၾကာင္း ေျပာဆိုၾကသည္။

သို႔ျဖင့္ စာေရးသူသည္ ရြာသို႔ မီးရထားျဖင့္ ျပန္ၾကြသည္။ ေရာက္ေသာအခါ မယ္ေတာ္ႀကီး၏ အေျခအေနကို ၾကည့္ရႈျပီး မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး၏ သစၥာတရားတိပ္ေခြကိုသာ မၾကာခဏ ကက္ဆက္ျဖင့္ ဖြင့္ေပးသည္။ နာခိုင္းသည္။ မယ္ေတာ္ႀကီးက စာေရးသူကို တရားေဟာေျပာေပးေစခ်င္သည္။ စာေရးသူက မိမိေဟာေျပာလွ်င္ အစြမ္းထက္မည္မဟုတ္ဟု ယူဆကာ မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးႏွင့္ သီတဂူဆရာေတာ္ အရွင္ဉာဏိႆရ တို႔၏ တရားတိပ္ေခြမ်ားကိုသာ မၾကာခဏဖြင့္ေပးသည္။ ထိုတရားမ်ား နာျပီးေသာအခါ ရက္ေပါင္း ၂၀-ခန္႔ ထမင္းမစားႏိုင္ဘဲ အားျပတ္၍ ထူေပးေနရေသာ မယ္ေတာ္ႀကီးက လက္အုပ္ခ်ီလ်က္ သာဓုအႀကိမ္ႀကိမ္ ေခၚသည္။

သို႔ေသာ္ တေန႔ထက္ တေန႔ မယ္ေတာ္ႀကီး၏ ေရာဂါအေျခအေနကား မသက္သာ၊ မၾကာမီကြယ္လြန္ေတာ့မည့္ အေျခအေနသို႔ ေရာက္ေနသည္။ တရားမ်ားကို နာယူထားေသာေၾကာင့္ ျဖစ္မည္။ မယ္ေတာ္ႀကီးမွာ ရယ္ရယ္ျပံဳးျပံဳးရွိေနသည္။ ေသျခင္းတရားကို ေၾကာက္လန္႔ျခင္းရွိပံု မေပၚေတာ့ေပ။ ထူးျခားသည္မွာ မယ္ေတာ္ႀကီးသည္ ႏွစ္ေပါင္း ၃၀-ေက်ာ္ နားေလးေရာဂါ စြဲကပ္ခဲ့သူျဖစ္သည္။ သို႔ရာတြင္ ေသခါနီးအခ်ိန္ေရာက္မွ နားေသာတေတြ အထူးၾကည္လင္ျပီး တရားမ်ားကို အားပါးတရ နာၾကားႏိုင္သြားသည္။
က်န္ရစ္သူ သားသမီးမ်ားအား သင့္ျမတ္ေအာင္ေနထိုင္ၾကပါဟုသာ မွာၾကားသည္။ အျခားစကား မေျပာၾကား။ သားသမီးမ်ားႏွင့္တကြ ပစၥည္းဥစၥာမ်ားအေပၚ လံုး၀ သံေယာဇဥ္မထားဘဲ ေအးျငိမ္းစြာပင္ ကြယ္လြန္သြားသည္။ ကြယ္လြန္ခ်ိန္၌ အသက္ ၆၄-ႏွစ္အရြယ္ ရွိသည္။

ကြယ္လြန္ျပီးေနာက္ စာေရးသူသည္ မယ္ေတာ္ႀကီး၏ လက္ေမာင္းကို စမ္းၾကည့္လိုက္သည္။ အသက္ရွိေနေသာ လူရွင္လိုပင္ အံ႔ၾကဖြယ္ေကာင္းေလာက္ေအာင္ ေပ်ာ့ေပ်ာင္းေနသည္။ ၂-ရက္ေျမာက္ေန႔သို႔ ေရာက္သည့္တိုင္ ေျခေထာက္ေတြပါမက်န္ တကိုယ္လံုး ေပ်ာ့ေပ်ာင္းေနသည္။ သျဂႋဳဟ္မည့္ ၃-ရက္ေျမာက္ေန႔တြင္ အေျခအေနကိုၾကည့္ရႈရာ ကိုယ္ေရာင္ေရာဂါေတြ ေပ်ာက္ကင္းသြားျပီး အသားအေရေတြ ၾကည္လင္ေနသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ ရာသီဥတုက ပူျပင္းေသာ္လည္း အနံ႔အသက္ ထြက္ျခင္းမရွိ။ အခ်ိန္မွာ ၁၃၆၄-ခုႏွစ္ တေပါင္းလဆန္း ၉-ရက္ (၁၁-၃-၂၀၀၃) ေန႔ ျဖစ္သည္။ သခ်ႋဳင္းသို႔ေရာက္၍ မယ္ေတာ္ႀကီး၏ ရုပ္အေလာင္းကို ထူေပးရာတြင္ လူရွင္လိုပင္ ေပ်ာ့ေပ်ာင္းျမဲ ေပ်ာ့ေပ်ာင္းေနသည္။ မီးသျဂႋဳဟ္ရာတြင္လည္း ေကာက္ျခင္း၊ ေကြးျခင္း မရွိ၊ ဆံပင္မွာလည္း ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ေရာက္မွ မီးေလာင္ကၽြမ္းသည္။
မယ္ေတာ္ႀကီးသည္ သက္ရွိထင္ရွားရွိစဥ္က စိတ္ေကာင္း ႏွလံုးေကာင္း ထားရွိသူ ျဖစ္သည္။ ေခၽြးမ ၃-ေယာက္ရွိရာ ၃-ေယာက္စလံုးႏွင့္ပင္ သင့္ျမတ္စြာ ေနထိုင္ႏိုင္သည္။ အလွဴဒါနမ်ားလည္း ျပဳေလ့ရွိသည္။ တရားလည္း ထိုင္တတ္သည္။ ေနာက္ဆံုး ကြယ္လြန္ခါနီးတြင္ ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ား၏တရားကို ၾကားနာသြားရ သည္မွာ အထူးအက်ိဳးရွိေၾကာင္း ေတြ႔ရွိရသည္။
ကြယ္လြန္ခါနွီးတြင္ သစၥာတရားကို က်နစြာနာၾကား၍ ႏွလံုးသြင္းႏိုင္သူတို႔မွာ အက်ိဳးထူးခံစားရေၾကာင္း အဂၤုတၱိဳရ္ပါဠိေတာ္ ဆကၠနိပါတ္ ဖဂၢဳဏသုတ္တြင္ အထင္အရွားပါရွိသည္။ ဖဂၢဳဏရဟန္းေလးသည္ ဘုရားရွင္ ေဟာၾကားအပ္ေသာ သစၥာတရားကို ၾကားနာရျပီး ပ်ံလြန္ေတာ္မူသြားရာ အနာဂါမ္ပင္ ျဖစ္သြားေၾကာင္း ဖတ္ရႈေလ့လာရပါသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ေသခါနီး အခ်ိန္တြင္ ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ား၏ ထူးျမတ္ေသာ တရားမ်ားကို နာယူ ႏွလံုးသြင္းႏိုင္ေအာင္ က်န္ရစ္သူ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းတို႔က စီစဥ္ေဆာင္ရြက္ေပးသင့္သည္ဟု စာေရးသူက တိုက္တြန္းလိုပါသည္။

( ဦးဇာဂရ-နမူနာ စံေက်ာင္း၊ ေက်ာင္းေတာ္ရာ ေရႊက်င္တိုက္ ဗဟန္း ရန္ကုန္)
( ျမတ္မဂၤလာ ၂၀၀၃-ခု ဒီဇင္ဘာလ )